Blog

Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου

Στο πιο βαθύ μας σκοτάδι, απόψε επέλεξα να σου πω την αλήθεια , να σου πω πως τελικά είσαι εσύ το καλύτερο όνειρο που θα μπορούσε να μου έχει συμβεί. Είσαι εσύ εκείνο το ήρεμο λιμάνι όπου θα μπορώ να ανασαίνω ελεύθερα. Γιατί για μένα εσύ είσαι εκείνο το άλλο παιδί που πάντα έψαχνα για να ζήσω εκείνο τον έρωτα τον απόλυτο, τον εφηβικό, τον ειλικρινή που πάντα θα με κάνει να ξεχνώ κάθε σκιά που καθρεφτίζεται πλάι στη δική μου.
Γι’ αυτό σ’ αγαπώ , εσένα αλήθεια το μπορώ να σ’ αγαπώ μ’ ένα τρόπο διαφορετικό , μ’ ένα τρόπο συμπαντικό που δε κοσμείται με άσκοπα λόγια αλλά με βλέμματα, με αγγίγματα, με ζωή. Με κάτι πρωτόγνωρο κι αθώο, με κάτι αυθεντικό και φυσικό που θα μας κάνει περισσότερο ανθρώπους παρά πεινασμένα αγρίμια που μόλις ξεδιψάσουν βρίσκονται αμέσως όλο και πιο μακριά.
Ίσως εσένα να έψαχνα όλη μου τη ζωή, αυτό έψαχνα , αυτό το αγόρι με τη παιδική ψυχή, αυτόν το μικρό επαναστάτη που η παρόρμησή του , που όλο του το είναι δε τη χωράει την αδικία δε τη μπορεί και ξέρεις πιο είναι το παράδοξο πως σ’ ερωτεύτηκα πραγματικά μόλις πήγα να σε χάσω. Ίσως μέχρι να χάσεις αυτόν που αγαπάς να μην έχεις προλάβει να καταλάβεις τι θα πει αγάπη.
Τελικά μάλλον εμείς οι ανόητες πριγκίπισσες κάπου στη διαδρομή και ψάχνοντας το πρίγκιπα με το άσπρο άλογο το χάσαμε λίγο, βασικά χάσαμε τη διαδρομή και ίσως να πρέπει να φιλήσεις έναν βάτραχο για να ανακαλύψεις ότι η πραγματική ομορφιά βρίσκεται στα μικρά κι ασήμαντα που κάνουν έναν άνθρωπο ξεχωριστό κι ας μη μοιάζει με το πρίγκιπα του παραμυθιού.
Και πως να το κάνουμε είναι και εκείνα τα ξεχωριστά αγόρια που έρχονται στη ζωή μας για να μας θυμίσουν πως αξίζει να αφεθούμε όταν έχουμε κοντά μας κάτι ουσιαστικό, κάτι που να μας πηγαίνει μπροστά. Και συνήθως πες λίγο η τυποποίηση, η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων σε χαρτοσακούλες μας κάνει πολλές φορές να μην βλέπουμε πως αυτό που ψάχνουμε είναι δίπλα μας, ήταν πάντα δίπλα μας και εμείς δεν το καταλάβαμε ποτέ.
Γι’ αυτό σου τη χρωστάω αυτή την εξομολόγηση , αυτή τη προσωπική εξομολόγηση, όλα όσα δεν τόλμησα ποτέ να σου πω από φόβο μήπως σε χάσω αλλά δεν έχει νόημα η αγάπη αν κρύβεσαι μια ζωή κάτω απ’ το χαλί για να μη σπάσεις τ’ αυγά.
Η αγάπη θέλει αλήθεια και εγώ αποφάσισα να μη κρύβομαι άλλο μήπως και πληγωθώ.
Γιατί όταν η ζωή σου στέλνει κάτι ολόκληρο το κρατάς σα φυλαχτό. Αν αρχίσεις να το πολύ ψειρίζεις είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα στο πάρει πίσω. Γι’ αυτό προχώρα!

BY:

vasiliou@loveletters.gr

Εμένα μου αρέσει να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο και να γαληνεύει η...