Γράφει ο Maximos Mcgrath
«Όταν είσαι αφοσιωμένος σε κάποιον, δεν αφήνεις τον εαυτό σου να ψάχνει την “Τελειότητα” σε κάποιον άλλον».
Ζούμε στην εποχή που ό,τι σπάει δεν κολλά. Δεν προσπαθούμε να το φτιάξουμε, το πετάμε και το αλλάζουμε μετά. Σαν να έγιναν οι άνθρωποι αντικείμενα. Σαν να υπάρχει πάντα κάτι επόμενο, κάτι καλύτερο, κάτι πιο εύκολο. Και μέσα σε αυτή την ευκολία, χάθηκε η αντοχή.
Κανείς δεν θέλει πια να μάθει να πονά, να συγχωρεί, να περιμένει, να αγαπά. Μία λέξη “Ως εδώ φτάνει!” τώρα μοιάζει με σφαγή. Γροθιά στο μαχαίρι που κανείς δεν παλεύει να κλείσει η πληγή. Σε ένα Delete, πες το κι έτσι, χωράει όλη η ενοχή και η εποχή. Και η αγκαλιά γίνεται μία ξένη γη, μία κρύα φυλακή.
Κι εσύ, κι εγώ, χαθήκαμε στο εύκολο. Δύο άνθρωποι ψάχναμε φως, μα πέσαμε στο πρόσκαιρο. Δεν ήσουν λάθος, ούτε ήμουν εγώ σωστός. Μα ήμασταν κάτι αληθινό σε έναν κόσμο ψεύτικο.
Ζούμε στην εποχή του “Αντικατέστησέ το” κι όχι στου “Διόρθωσέ το”. Όταν πονάει η πληγή, κανείς δεν θέλει να ράψει το καμένο, μα ψάχνει να βρει κάτι καινούργιο ως την αυγή. Μα ό,τι λάμπει, μωρό μου, δεν κρατάει για πάντα στη ζωή. Κι όποιος αγάπησε και πόνεσε το ξέρει αυτό απ’ την αρχή.
Κοιτάς το ράγισμα στο γυαλί και γίνεσαι καπνός, μα κάποτε ήσουν σπίτι, μία αγκαλιά, ένας άνθρωπος ζεστός. Κι εγώ κρατούσα για μας, πάντα κρατούσα, ακόμα κι αν πονούσα. Για τα αληθινά και τις στιγμές μας, για 30 αργύρια δεν τα πουλούσα.
Αυτός ο κόσμος θέλει το νέο για παλιό, μα η καρδιά δεν είναι πράγμα φτηνό. Ήθελα μόνο να σε σώσω απ’ το ΜΗΔΕΝ, μα ήσουν ήδη έτοιμη να πας απ’ το ΜΕΤΑ στο ΔΕΝ.
Η “ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ” δεν υπάρχει. Πάντα θα υπάρχουν τσακωμοί. Απλά πρέπει να επιλέξεις με ποιον θέλεις να τσακώνεσαι. Γιατί ξέρεις, το πιο σημαντικό πράγμα, το έμαθα μέσα από πολλά χρόνια σχέσης. Ότι δεν μπορείς να επιτρέψεις τους ανθρώπους που αγαπάς να καθορίσουν τον τρόπο που θα τους αγαπάς.
Μία “δεύτερη ευκαιρία”. Πόσο συχνά χρησιμοποιείς αυτήν τη φράση; Όλοι ψάχνουν μία “δεύτερη ευκαιρία”. Κανείς όμως δεν θέλει να διορθώσει την πρώτη.
