Blog

Γράφει ο Μάνος Σαμοθρακής – Τριστάνος

Έτσι τρεφόταν, από τις σάρκες τους. Από την αγάπη που έπαιρνε και τα δάκρυα που έχυναν για αυτόν. Έτσι ζούσε, ένα τέρας με αγγελικό πρόσωπο. 

Εκπαιδευμένος για κάθε περίσταση, έδενε με κόμπους αέναους τα “θύματα” του. Με θηλιές γλυκές και θανατηφόρες!

Δεν είχε αισθήματα, όμως δεν το έδειχνε.
Δεν ήταν “άνθρωπος”, μα δε φαινόταν.
Ήταν όμως ένας υπέροχος ηθοποιός. 

Εύκολα τον πίστευαν και ζούσε το κάθε “έργο”, με διαφορετικούς προσανατολισμούς.
Ο στόχος βέβαια ήταν ένας, “Θα σε κάνω να με αγαπήσεις”. 

Έχεις δει θηρίο να κινείται τη νύχτα και με σαρδόνιους μορφασμούς να προσελκύσει το θύμα του; Αυτός ήταν πολύ καλύτερος. Διότι δεν πεινούσε, απλά έφτυνε την τροφή! 

Βιρτουόζος του έρωτα και της συζήτησης, χτυπούσε κατευθείαν στο μυαλό και το σώμα παραδιδόταν αμαχητί, σε μια μάχη που ήταν από πριν κερδισμένη υπέρ του. Αποπλανούσε και καταδίκαζε, κάθε δύστυχη ψυχή που τον πλησίαζε. 

Δεν έμοιαζε επικίνδυνος και αυτό τον έκανε πιο επικίνδυνο από όλους. 

Χάραζε γραμμές, στα όπλα της φαρέτρας 

του, για κάθε καρδιά που κέρδιζε. Ήταν η απόλαυση του, η ικανοποίηση, η τροφή. Νούμερα χωρίς πρόσωπα, που ξεχνούσε τα ονόματα τους, όμως προστίθενται στην μακρά γραμμή της επιβεβαίωσης του. 

Ένα κοράκι, που κελαηδούσε με την φωνή αηδονιού. Μια, ύαινα που φορούσε το προσωπείο μίας γλυκιάς γατούλας. 

Ένας πυρήνας αγάπης, που ενώ φαινόταν ότι ήθελε να την δώσει, αυτός έψαχνε πομπούς για να γεμίσει ακόμη παραπάνω την εσωτερική του ενέργεια. Να γίνει ακόμη πιο δυνατός, αδιαφορώντας για τα πτώματα που άφηνε πίσω του. 

Μέχρι που γέμισε, φόρτωσε, έσκασε. 

Ήρθαν οι φωνές, τα πρόσωπα, τα δάκρυα να τον στοιχειώσουν. Πάλεψε να τα απομυθοποιήσει, μα δεν μπορούσε πλέον να τα καταφέρει. 

Και μια μέρα διαλύθηκε. Το έκανε όμως βέβαια με εντυπωσιακό τρόπο. 

Και όλοι απόρησαν. Κάποιοι κιόλας έκλαψαν, ήθελαν να τον βοηθήσουν. 

Ακόμη και την ύστατη στιγμή, ήθελε να τον αγαπούν. Να πουν έναν καλό λόγο γι’αυτόν. 

Επειδή ο ίδιος, δεν αγάπησε ποτέ τον εαυτό του!