Blog

Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου 

Και τι θα γίνει με εμάς τους ανυπόταχτους ονειροπόλους που πάντα ψάχναμε κάτι πιο απλό, κάτι λίγο πιο αληθινό από τα ψεύτικα κατασκευάσματα τους. Έτσι μείναμε μόνοι, ανυπόταχτοι σε μια κυνική κοινωνία που απλώς ψάχνει τρόπους, για να πολλαπλασιάσει την επίγεια ηδονή της.
Ζήσαμε με το όνειρο και την ελπίδα ότι δε μπορεί κάπου εκεί έξω θα υπάρχει αυτό το άλλο μισό του μισού και ξεχάσαμε πως είναι να αναζητάς ένα ολόκληρο που θα συμπληρώσει το δικό σου ολόκληρο και θα δώσει σ’ αυτή τη ζωή μια τελευταία πιθανότητα να γίνει λίγο πιο γεμάτη και λίγο πιο πλήρης.
Έτσι καθόμαστε κάθε βράδυ στο καναπέ μας μ’ ένα ποτήρι κρασί στο χέρι κι αναρωτιόμαστε γιατί το φεγγάρι έπρεπε άραγε να είναι τόσο μακριά μας.
Γιατί να μην υπάρχει κάπου εκεί έξω και για μας ένας άνθρωπος που να μπορεί να μας καταλάβει έστω στα απλά , στο κάτω κάτω δε ζητήσαμε και τόσο πολλά. Μια αυθόρμητη σχέση, αυθεντική χωρίς προσδοκίες και τρελές απαιτήσεις . Τόσο δύσκολο είναι; Γιατί πρέπει να ακολουθήσουμε και εμείς μια ομάδα που επιβάλλει τη σύνδεση των ανθρώπων μέσω ενός εύκολου περιστασιακού έρωτα, μέσω μια απλής ανταλλαγής σωμάτων χωρίς συναίσθημα , χωρίς αλήθεια με μόνο σκοπό την όποια ικανοποίηση.
Μα δεν υπάρχει μεγαλύτερη καύλα από το να είσαι με κάποιον που το συναίσθημα χτυπάει κόκκινο μόλις τον βλέπεις, από το να είσαι με κάποιον που θα είναι ο εραστής σου και ο σύντροφος σου συγχρόνως. Αν δε καίγεσαι γι’ αυτόν που έχεις δίπλα σου, αν δε πεθαίνεις, αν δε σου κόβονται τα γόνατα μόλις τον αντικρίζεις, τότε τι; Δίνεις παράσταση και μάλιστα αρκετά κακόγουστη.
Αυτό είναι που με τρελαίνει πιο πολύ από όλα πως σταματήσαμε οι άνθρωποι να ζούμε, να ερωτευόμαστε ειλικρινά και κάνουμε έρωτα σύμφωνα με το τι επιβάλλει η μόδα τώρα. Ποια στάση είναι η πιο ιδανική σήμερα άραγε; Έχουμε γίνει με λίγα λόγια σούπερ μάρκετ, στο τέλος θα μας βάζουν και χρονόμετρο ανάλογα με τις επιδόσεις μας.
Έχουμε ξεχάσει ότι δεν είμαστε μηχανές, ότι δε χρειάζεται να γίνονται όλα προγραμματισμένα και για να αποδείξουμε κάτι. Βασικά το πόσο καλοί είμαστε στο κρεβάτι ή όχι δε εξαρτάται καθόλου από τις σαχλαμάρες που διαβάζουμε αλλά από το πόσο πραγματικά γουστάρουμε τον παρτενέρ μας.
Γιατί αν δε γουστάρεις και πολύ, είναι χλιαρό το σεξ, χλιαρή η σχέση και βασικά υποκρίνεσαι ότι κάτι κάνεις. Και να σου πω και κάτι το χειρότερο από όλα δεν είναι να είσαι μόνος χωρίς σχέση αλλά να είσαι σε σχέση και να είσαι μόνος.
Τελικά δύσκολη φάση, μήπως να βρούμε ένα τρόπο να συναντηθούμε εμείς οι ρομαντικοί του πλανήτη μήπως και σωθούμε ή μήπως απλώς να σταματήσουμε να ψάχνουμε το ιδανικό ταίρι. Μήπως όσο αναζητάς κάτι εκείνο έτσι για να στη σπάσει δεν έρχεται ποτέ, μήπως απλά πρέπει να σταματήσουμε και να απολαύσουμε τη ζωή έστω και μόνοι;
Και που ξέρεις τα αναπάντεχα μερικές φορές είναι τα καλύτερα. Το ζήτημα είναι να μη φοβάσαι να πέσεις πολλές φορές κι ας φας τα μούτρα σου. Έρχεται μια μέρα που η ζωή σε δικαιώνει για τις επιλογές σου!

BY:

vasiliou@loveletters.gr

Εμένα μου αρέσει να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο και να γαληνεύει η...