Blog

Γράφει η Ειρήνη Μουμούρη

Χωρισμός, συνθήκη τέλους για δύο «εγώ», που είχαν πει μεγάλες κουβέντες για το «εμείς». Τώρα, σκληρά χτυπιούνται με τα μαχαίρια τους. Ας ματώνουν δεν σταματάνε!
Εραστές, που καταλήγουν άγνωστοι, ανελέητοι μεταξύ τους. Ο χωρισμός ακαριαία σε πάει από το ένα άκρο στο άλλο.
Προ χωρισμού ερωτευμένοι, μετά χωρισμού εχθροί είναι η συνηθισμένη πορεία.
Εκεί πάνω στον χωρισμό ξανασυστηθήκαμε, στα αλήθεια αυτή τη φορά!

Έλα να πούμε αλήθειες.
Αλήθειες, που θα τις αντέξω, μα ίσως δεν θα τις αντέξεις!

Από αυτή τη διαφορά μας στην αντοχή για αλήθεια και αγάπη, ζούμε τον χωρισμό!
Έλα να πούμε κουβέντες παλιανθρωπιάς και καλοσύνης, αγάπης και μίσους.

Σε όλες μέσα είσαι, έμπειρος ψεύτης, που τις γλεντάς. Με τη ψυχή μου κάθε μέρα, σε κοιτάζω από μακριά. 
Τώρα, που έφυγα, σε βλέπω πιο καθαρά από ποτέ.  Τώρα επιτέλους σε καταλαβαίνω. Κάθε πρωί, που ξυπνάς παλεύεις να νιώσεις καλός, ευτυχισμένος, πετυχημένος. Βλέπω την θλίψη σου να προσπαθεί να κρυφτεί. 

Ποιον κοροϊδεύεις; Εμένα; Μόνον εσένα ζημίωσες.
Χρεωκοπημένος έμεινες εσύ, από μια αγκαλιά, που γινόταν καθημερινό έσοδο σου!
Κερδισμένη βγήκα εγώ, με «προίκισες» για μια ζωή!

Από εσένα έμαθα  να ξεχωρίζω το ψέμα, την ώρα, που με κοιτάζει κατάματα. Τώρα ξέρω να του γελάω προκαταβολικά, δεν με παγιδεύει. Όλα στην πράξη τα είδα στον χωρισμό μαζί σου. Σε ξεγύμνωσαν μπροστά μου ο εγωϊσμός, η υποκρισία, και το συμφέρον.

Αυτά είναι τα βαρίδια σου και τα πέταξες  στο τέλος όλα πάνω μου για να τα σηκώνω. Λάθος! Μόνο το δικό μου βάρος είμαι χρεωμένη, να ξανασηκώσω. Με στήνω απέναντί σου για να σε μετρήσω από την αρχή.

Μέτρημα αναγκαίο για να κλείσει ο λογαριασμός! Η όψη σου είναι ό,τι αγάπησα. Η όψη σου μάσκα μεγαλείου, κρύβει την κατάντια σου. Πότε θα μάθεις ότι η κατάντια κρύβεται μόνο για λίγο;

Εσύ όμως συνεχίζεις με το  θράσος του δειλού  να απαιτείς. Σκοτεινός αλήτης πάνω στον χωρισμό έρχεσαι για να κατηγορήσεις, να φωνάξεις!

Αμετανόητα, το έχει πάρει απόφαση η φθηνή ψυχή σου! Ακριβά για το κέφι σου  και μόνο να πουλάς  ψεύτικη αγάπη! Για να «αγοράσεις»  αληθινή αγάπη  δεν σου βγαίνουν τα φράγκα της ψυχής σου.

Ξέρεις τι δεν κατάλαβες;

Είχα μάθει να χαίρομαι αγαπώντας, καταργώντας όλα τα μέτρα- περιττά μου ήταν!
Έμαθα να χαίρομαι αλλιώς, τώρα μακριά σου. Περπατάω αργά δίπλα στην αγάπη, βολτάρουμε μαζί, σε κάθε δρόμο ανοιχτό. Εσύ δεν προλαβαίνεις να μάθεις, τρέχεις μόνο πάνω σε χωρισμούς.

Σε δρόμους μοναξιάς περπατάς. Δήθεν χαμογελαστός για το επόμενο θύμα στέκεσαι κάπου κεντρικά.
Στα αλήθεια πικραμένος για τον θύτη κυκλοφορείς!