Blog

Γράφει η Φύλλις Γκούστη

Όχι, οι γύρω της ήταν ακόμα οι ίδιοι..
Όχι, οι καταστάσεις που έβλεπαν και αντιμετώπιζαν, ίδιες και αυτές.
Τίποτα νέο, τίποτα αισιόδοξο, τίποτα που να κάνει την διαφορά ούτε καν στον ορίζοντα για εκείνους.
Παρέμεναν οι ίδιοι μίζεροι τύποι, που κοιμόντουσαν με την γκρίνια και ξύπναγαν για να “εκτελέσουν” ακόμα μια μέρα, σαν στρατιωτάκια, λες και κάποιος τους έφερε εδώ, για να χτυπάνε προσοχή σε κάθε παράγγελμα.
Κανένας στόχος, κανένας σκοπός, κανένα όραμα.
Όραμα;
Ποιο όραμα;
Εδώ μετά βίας άνοιγαν τα μάτια για να δουν το πρωί..
Κι ύστερα, εκείνη..
Εκείνη που ξυπνούσε για να πει καλημέρα στον ήλιο και την θάλασσα.
Εκείνη, που ξυπνούσε για να ντύσει το σπίτι με μελωδίες το πρωί, με θετικές δηλώσεις και φως.
Πολύ φως.
Εκείνη βλέπεις, άλλαξε.
Δεν έμεινε στο σπήλαιο, δεν χωρούσε πια εκεί.
Μεγάλωσε, ωρίμασε.
Και είδε τα πράγματα αλλιώς.
Έψαξε τις αιτίες για να ζει και βρήκε,
πως για να αντέξεις τέτοιον κόσμο που μας δόθηκε (ευλογία η πνοή του, κατάρα η κατρακύλα του), θα πρέπει να έχεις μεγάλο μπόι.
Να μπορείς να βλέπεις πάνω από τα εμπόδια και να τα ξεπερνάς.
Να έχεις φως στα μάτια και να κοιτάζεις ευθεία χωρίς να τα χαμηλώνεις πουθενά.
Να γεμίζουν ακόμα πιότερο με φως και ελπίδα, όταν πάνω από σένα σκέφτεσαι και μπορείς να βγαίνεις από το δικό σου “εγώ” και άλλους βοηθάς.
Μια τέτοια ζωή, είναι μια ψηλή ζωή.
Γεμάτη. Ζωηρή. Με ιδανικά και αγώνες.
Δεν χωράνε μιζέριες και αχ και βαχ σε τέτοια ζωή. Μήτε κακίες και κουτσομπολιά.
Μόνο ζωή χωράει. Μόνο φως.
Μόνο μπροστά. Κίνητρο και έμπνευση.
Μπροστά.
Έτσι ήταν εκείνη πλέον.
Έτσι κάθε μέρα της, την έβρισκε ακόμα πιο δυναμική, ακόμα πιο εμπνευσμένη.
Δεν είχε δύσκολες μέρες; Βαριές; Με πόνο;
Είχε. Πολλές.
Μα ήταν η επιλογή της, να παίρνει βουβά τον πόνο, να τον μετασχηματίζει και να τον ελευθερώνει, ελεύθερο και αυτόν, όπως την ψυχή της.
Όλοι γύρω της παρέμεναν ίδιοι, σκυμμένοι στην κριτική τους, στα κουτάκια της κοινωνίας και στα πρέπει τους,
ενώ εκείνη, ύφαινε σιωπηλά το επόμενο πέταγμά της.

BY:

llovelletters@loveletters.gr

Στα μάτια μας. Εκεί κρύβονται όλα όσα το στόμα ξεχνάει να πει και το σώμα αποφεύγει να δείξει. Στα μάτια...