Blog

Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου

Γιατί εγώ σε θέλω εδώ μωρό μου, ούτε στην οθόνη, ούτε στο ακουστικό. Σε θέλω εδώ στα εύκολα και στα δύσκολα , να μοιράζομαι μαζί σου τα πάντα. Να με παίρνεις αγκαλιά τις νύχτες, να νιώθω την ανάσα σου στο μαξιλάρι μου, να αγγίζω το κορμί σου, να σε νιώθω παντού μέσα μου.
Αυτά τα εξ ’αποστάσεως και τα “μη χανόμαστε” δεν τα μπορώ εγώ , δεν τα γουστάρω , πως το λένε . Δε το μπορώ να μη σ’ έχω και να μη σ’ έχω , να μιλάμε στα μηνύματα και να δίνουμε υποσχέσεις που δε μπορούμε να τηρήσουμε . Δε μου κάνει να σε βλέπω μια στο τόσο , δε μου κάνει να τα λέμε απ’ το ακουστικό του τηλεφώνου και μετά να γυρνάει ο καθένας στη ζωούλα του. Γιατί δεν χωράει ο έρωτας μέσα σε μια συσκευή τηλεφώνου, όχι αγάπη μου, λάθος στα πάνε , ο έρωτας δε χωράει σε τέτοια καλούπια , αν δεν είναι στο εδώ και τώρα , είναι στο πουθενά .
Ας μη κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο μας , γρήγορα ξεφουσκώνουν αυτές οι σχέσεις του “εγώ εδώ” και “εσύ αλλο” . Το ζήτημα είναι να είσαι στο “εδώ και τώρα” του άλλου , αλλιώς είναι λες και κάνεις μπάνιο με χλιαρό νερό.
Αν δε μπορούμε αυτή τη φλόγα που σιγοκαίει να τη ζήσουμε και ξεγελάμε τον εαυτό μας , με τις δήθεν συναντήσεις μας πίσω από μια κάμερα του κινητού , το έχουμε χάσει το παιχνίδι . Αν είναι να είσαι μαζί με κάποιον και να είστε χώρια , είναι καλύτερα να το διαλύσεις απ’ την αρχή . Δε τραβάνε οι έρωτες με τις αποστάσεις , είναι όπως όταν τρως ένα φαγητό που δεν το αντέχει ο οργανισμός σου, αργά η γρήγορα θα το ξεράσεις.
Ο έρωτας πώς να το κάνουμε , θέλει το καθαρό αέρα του, το οξυγόνο του , δεν τη μπορεί τη κλεισούρα και τη πλήξη . Δε μπορεί να είναι ο άνθρωπος σου και να τον συναντάς μια φορά το μήνα ή μια φορά το χρόνο , είναι σαν να δίνεις τη πιο κακή παράσταση της ζωής σου . Αν δεν έχετε κοινό προορισμό , που πάτε , μα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι δε θα βρεθείτε πουθενά.
Σίγουρα καμία σχέση δε κρατάει για πάντα , ούτε οι δια ζώσης , ούτε οι εξ’ αποστάσεως αλλά τουλάχιστον ας έχουμε ζήσει μέχρι εκεί που δε πάει τη διαδρομή , πριν ολοκληρωθεί το ταξίδι . Διότι το ζήτημα δεν είναι να σου λέω και να μου λες “πως μ’ αγαπάς” , είναι να μας συμβαίνει , να το ζούμε αληθινά . Να μη ξεγελάμε απλά τη μοναξιά μας , να μη περνάμε κάποιες ώρες τις μέρες μας μαζί , ή μάλλον ούτε καν μαζί , ακόμα χειρότερα στο κινητό , μόνο και μόνο για να ξεχαστούμε από τη ρουτίνα μας.
Δε το αντέχω εγώ το χωριστά και το όπως όπως , εγώ θέλω το μαζί , θέλω να σε παίρνω τα ξημερώματα και να σου λέω ‘’ έλα ‘’ και εσύ να μπορείς να είσαι στο “εκεί” , θέλω να πεινάμε , να διψάμε , ο ένας για τον άλλον και να μπορούμε να βρεθούμε , ότι ώρα , ότι μέρα δίχως όρια και κανόνες , δίχως αναστολές. Σε θέλω κοντά μου. Δεν το αντέχω, να είσαι απλά μια βιντεοκλίση στο τηλέφωνο μου !

BY:

vasiliou@loveletters.gr

Εμένα μου αρέσει να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο και να γαληνεύει η...