Blog

Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου

Χαθήκαμε. Σκορπιστήκαμε εδώ και εκεί, δεν βρήκαν τα όνειρα μας κοινό λογαριασμό.
Δε σου είπα ποτέ πόσο σ’ αγάπησα. Πόσο βαθιά και ανυπότακτα σε αγάπησα.
Ήσουν η αγκαλιά μου, το τραγούδι μου, το χαμόγελο μου.
Όταν πονούσε η ψυχή σου, πονούσε και η δική μου. Έμοιαζε τόσο άδεια, τόσο έρημη στην άβυσσο σου!
Σε αγάπησα με μίαν αγάπη αθώα, αγνή, ανέγγιχτη κι αμόλυντη.
Μα το νήστεψα το φιλί σου, το νήστεψα γιατί ήμουν ένα αγρίμι που είχε καεί, που είχε πληγωθεί από ένα σωρό φωτιές, δε θα άντεχα άλλο πόνο.
Δε θα άντεχα να σε χάσω, να χάσω την ύπαρξη μου μέσα στη δική σου, δε θα άντεχα να μην είμαι εκεί για να σε προσέχω. Σε αγάπησα τόσο απόλυτα και εσύ δε το μάθες ποτέ.
Αρρώστησαν τα μέσα μου για σένα και εσύ ήσουν κιόλας μίλια μακριά.
Σε άφησα να φύγεις λοιπόν.
Σε άφησα να φύγεις μόνο και μόνο για να μη μάθω ποτέ τι θα γινόταν με εμάς.
Γιατί ήμουν δειλή, αφόρητα μόνη κι τόσο αδύναμη μπροστά σου που δεν ήξερα που να βρω έναν ίσκιο να ξαποστάσω από αυτόν τον ατέρμονο μαραθώνιο που δε σταματούσε ποτέ μαζί σου.
Κι ακόμα και τώρα που έχεις πια γίνει μια σκιά, μια γλυκόπικρη ανάμνηση, νιώθω ότι αυτή η αγάπη με πλημμυρίζει, με πάει χωρίς να ορίζω εγώ τον εαυτό μου.
Είναι σαν να σε έχω κοντά μου, σαν να σε έχω φυλάξει σαν ένα πολύτιμο φυλαχτό στη τσέπη μου που αρνούμαι να το αποχωριστώ. Ίσως τελικά ποτέ να μην ήθελα τίποτα άλλο πέρα απ’ το να μπορώ να σ αγαπώ ελεύθερα όπου κι αν είσαι κι όπου κι αν είμαι.
Μου λείπεις, μου λείπει η μυρωδιά σου, η βραχνή φωνή σου, το γέλιο σου.
Όλα , όλα, τα πάντα σου μου λείπουν! Σε δίψασα, σε δίψασαν τα μάτια μου, τόσους μήνες μακριά κι ακόμα να συνηθίσουν την απουσία σου, σε δίψασε όλο μου το είναι , σε έχασε η ψυχή μου από την αγκαλιά της .
Αλλά νιώθω ευτυχισμένη, αφόρητα ευτυχισμένη.
Γιατί είχα την ευκαιρία να αγαπήσω έτσι στα άκρα, ξεπερνώντας τα όρια. Τώρα νιώθω σαν να έχω περάσει στην αθανασία, δε μπορεί να με σκοτώσει πια κανένας έρωτας. Ο μεγαλύτερος ήσουν εσύ αλλά όχι κι ο τελευταίος, ήσουν αυτός που με γέμισε. Δεν ήσουν αυτός που έμεινε!
Αυτός που θα έρθει για να μείνει ίσως να είναι κάτι σαν το πουπουλένιο μαξιλάρι μου πριν κοιμηθώ . Θα ξέρω ότι κάθε βράδυ θα είναι εκεί, θα με περιμένει , θα είναι ζεστό και όμορφο. Και εγώ θα είμαι ελεύθερη πια , ελεύθερη και πλήρης. Γιατί εγώ έζησα με χίλιες αισθήσεις και ισορρόπησα με τη μοναξιά μου.
Έτσι σήμερα ξέρω που να πάω
Ούτε στο φεγγάρι
Ούτε στη θάλασσα
Κάπου ανάμεσα στ’ άστρα όμως..
Σίγουρα μπορώ!

BY:

vasiliou@loveletters.gr

Εμένα μου αρέσει να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο και να γαληνεύει η...