Blog

Γράφει η Alice

Πόση διαφορά έχουν τα λόγια από τις πράξεις θεέ μου, και πόσο χρόνο μας παίρνει τελικά μέχρι να καταλάβουμε τη διαφορά. Διψασμένοι για αγάπη ανοίγουμε πόρτες και παράθυρα και αφήνουμε τις λέξεις να ξεδιψάσουν αυτή την ταλαίπωρη ψυχή.

Είναι όμως μια όαση στην έρημο. Βλέπεις τη πηγή μα ποτέ δεν φτάνεις σε αυτήν. Όχι αγάπη μου, δεν μου φτάνει να λες πως με αγαπάς, δεν θέλω όρκους και δάκρυα. Δεν θέλω υποσχέσεις και κατανόηση.

Βαρέθηκα και κουράστηκα να κυνηγώ την όαση της αγάπης σου. Θέλω να με αγαπάς όχι να κάνεις πως με αγαπάς. Και αν δεν μπορείς ειλικρινά δεν με πειράζει. Το δέχομαι και το σέβομαι, αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά έτσι όπως ακριβώς ήρθα. Έτσι όπως ακριβώς με γνώρισες.

Από εμένα δεν θα ακούσεις ποτέ μεγάλα λόγια, δεν τα πάω καλά μαζί τους, μόνο να γράφω μπορώ και αυτό με λέξεις που βγαίνουν μέσα από την ψυχή μου. Λέξεις που έγιναν πράξεις και είμαι περήφανη για αυτό.

Γι’αυτό μη δυσανασχετείς, δεν γκρινιάζω, απαιτώ αυτό που αξίζω. Όχι δεν υπάρχει άλλος χρόνος, ούτε άλλος κανείς, συγκεκριμένα δεν υπάρχει ούτε λεπτό πια για χάσιμο. Είτε μπορείς να κάνεις πράξη αυτά που λες είτε όχι. Τα πράγματα είναι απλά, και από ότι καταλαβαίνω είναι μόνο στο χέρι μου πλέον.

Πριν φύγω όμως οφείλω να σου ξεκαθαρίσω το πώς νιώθω, να φύγω ήρεμη, χωρίς πόνο. Αυτόν τον ξόρκισα τις νύχτες που ήμουν μόνη. Τις ημέρες που κατάλαβα πως μέσα μου κρύβω ένα θηρίο, τις ώρες που πήρα τη ζωή μου στα χέρια μου. Όταν έπρεπε να την φέρω τούμπα και έτσι απλά χωρίς να το σκεφτώ και πολύ το έκανα πράξη. Κάπου εκεί λοιπόν είδα πως εσύ δεν υπήρχες. Υπήρχαν μόνο τα λόγια σου, οι υποσχέσεις σου, και κάτι λίγα πράγματα που άφησες πίσω.

Δεν κρατάς τους ανθρώπους μάτια μου με ψίχουλα, τουλάχιστον όχι τους ανθρώπους της δικής μου πάστας. Δεν είμαστε όλες ίδιες, δε γουστάρουμε όλες να γαντζωθούμε από τα παντελόνια κάποιου, ίσως γιατί τα δικά μας είναι από πιο γερό ύφασμα.

Και άκου γλυκέ μου και κάτι τελευταίο.. η Αλίκη πριν φτάσει στη χώρα των θαυμάτων, έπρεπε πρώτα να πέσει στη τρύπα.