Blog

Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης

Δεν είναι ότι δεν μπορώ να νιώσω πια.

Ούτε ότι δεν ζω.
Απλά να, τώρα τελευταία το βλέμμα μου μοιάζει συχνότερα άδειο.
Η αγκαλιά μου δεν είναι όπως κάποτε σφιχτή.
Τα χέρια μου παγώνουν πιο γρήγορα.
Τα λόγια μου λιγοστεύουν.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να νιώσω πια.
Απλά να, η καρδιά μου χτυπάει μονότονα πιο συχνά.
Το γέλιο μου είναι δυνατό λιγότερες φορές.
Τα τραγούδια μου παίζουν πιο σιγά.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να αγαπήσω πια.
Απλά να, σα να έχει η αγκαλιά μου λίγο “ξεχειλώσει” από παλιές αγάπες.
Σα να έχει το βλέμμα μου χαθεί σε προορισμούς που ούτε εγώ μπορώ να διευκρινίσω.
Σα να έχει παγώσει το αίμα στα ακροδαχτυλα μου από ανούσια χάδια.
Σα να έχει η φωνή μου κουραστεί για λόγια δίχως αλήθεια.
Δεν είναι ότι δεν μπορώ να αγαπήσω πια.
Απλά να, σα να έχω πατήσει εκείνο το pause στην καρδιά να μην νιώθει όπως πρώτα.
Έως ότου ξανακούσω δυνατά εκείνο το τραγούδι που θα κάνει κάθε κύτταρο μου να ανατριχιάσει.
Δεν είναι ότι δεν θέλω να αγαπήσω ξανά.
Απλά να, θέλω πρώτα να αγκαλιάσω τον εαυτό μου.
Έως ότου φτιάξει αυτή η ξεχαρβαλωμένη αγκαλιά και κουμπώνει όπως πρέπει.
Τότε ναι.
Θα μπορώ και θα θέλω να αγαπήσω ξανά.