Blog

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Και βλέπεις το μήνυμά του.
Και τα μάτια σου ανοίγουν διάπλατα.
Και χαμογελάς.
Και πιάνεις τον εαυτό σου ,να κάνει όμορφες σκέψεις.
Και νιώθεις ενθουσιασμό.
Και νιώθεις την καρδιά ανάλαφρη και ένα ρίγος στο κορμί.
Και συνειδητοποιείς, το μεγαλείο της προσμονής.
Ότι τελικά το ήθελες, το καρτερούσες.
Και έρχεται ως κάτι φυσικό, το να αισθάνεσαι έτσι.
Και δεν παραξενεύεσαι, δεν απορείς ,αισθάνεσαι όμορφα.
Και τα μάτια σου φωτίζουν, μαζί και το πρόσωπό σου.
Και αναρωτιέσαι πώς ένα μικρό πράσινο λαμπάκι, έχει τόσο μεγάλη δύναμη πάνω σου.
Και δεν κρατιέσαι ,θέλεις να το διαβάσεις, σαν να έμαθες ανάγνωση μόλις και είναι αυτές οι πρώτες λέξεις που συλλαβίζεις.
Και τα γράμματα χορεύουν μπροστά σου.
Μαζί τους χορεύεις και εσύ.
Και ναι, τώρα ξέρεις.
Το χαμόγελο αυτό, το χαμόγελό σου
Δεν είναι απλά ένα χαμόγελό στα χείλη σου.

Έρωτας είναι.

Αφιερωμένο..