Blog

Γράφει η Ειρήνη Μουμούρη

Και έρχεται ο χρόνος, να πέφτει σκληρός επάνω σου, σαν το χαλάζι. Να σε πληγώσει θέλει, στην όψη, στην αντοχή, στην αξιοπρέπεια.

Αυτά τα χατίρια δεν τα κάνεις πια. Μεγάλωσες πάνω στο πέρασμα του, έμαθες να αμύνεσαι. Τώρα βλέπεις, ότι ομορφαίνεις κι άλλο, τα καθημερινά χρόνια σου γίνονται το λούστρο, που σε γυαλίζει. Ναι, μερικές φορές και ο χρόνος ξεγελιέται, αντί για τη φθορά, την εύνοια του, ακουμπάει πάνω σου.

Γυναίκα ετών σαρανταπέντε, φτιαγμένη για έρωτα, δοσμένη απόλυτα στην αγάπη είσαι!

Οι μόνες ρυτίδες που κουβαλάς, οι δύο γραμμές από το χαμόγελο σου, όταν χαράζεται. Οι άλλες σβήνουν τώρα, που η ψυχή σου έχει βρει τη διαδρομή της. Τώρα ξέρεις να αντέχεις για όσους αξίζουν, για τους υπόλοιπους οι κάδοι είναι ανοιχτοί.

Με τα τακούνια σου πατάς πάνω στα λάθη σου με δύναμη, τα ραγίζεις. Ισορροπείς μοιραία και αληθινή μπροστά σε πολλά μάτια, που περιμένουν να σε δουν να πέφτεις! Ζεις αληθινά, αυτή τη φορά και σε πείσμα της κακομοιριάς τους τα καταφέρνεις! Βάζοντας κατακόκκινο κραγιόν, «πυροβολείς» με λόγια, που ξέρουν να βρουν στο κέντρο, τον στόχο.

Τώρα, που κατάλαβες τις αλήθειες σου, σηκώθηκες πιο ψηλά λογαριάζοντας σωστά την ζωή σου! Αναμετρήθηκες με την παλιανθρωπιά, σου έδειξε όλα της τα φουστάνια, που ήθελε να σου φορέσει. Έμεινες να κρυώνεις, αγκάλιασες τη γύμνια της αλήθειας σου. Η κάθε αλήθεια είναι γυμνή, μόνο μέσα στη θέρμη μιας αγκαλιάς ανασαίνει και σηκώνει κεφάλι. Έζησες τον θάνατο του δικού σου αγγέλου, ακρωτηριάστηκες για πάντα. Χρωστάς όμως σε αυτόν, που έφυγε. Κουβαλάς μια υπόσχεση για δυό φορές ζωή, τη δική σου και την δική του. Αυτό το χρέος δεν θα του αφήσεις.

Γράφεις λίγες γραμμές, που σε γλιτώνουν από τα σκοτάδια σου. Αγκαλιάζεις το παιδί σου, που είναι ο ήλιος και το φεγγάρι σου, χαμογελάς βλέποντας την θάλασσα. ‘Εχεις πάρα πολλά για να παλέψεις το φθηνό «τίποτα», που καθημερινά σε κυκλώνει.

Έσπασε ο κύκλος που σε βάζανε για χρόνια, τώρα πάνω στις δικές σου ευθείες ακροβατείς. Ευθείες για να φτάσεις πιο γρήγορα, στο ποθούμενο. Οι κύκλοι μόνο στο ίδιο σημείο σε βγάζανε σε μια μάταιη αρχή της επανάληψης. Κυκλική επανάληψη στα «Ναί» και στα «Πρέπει».

Γυναίκα ετών σαρανταπέντε με την ηδονή της αδιαπραγμάτευτη να τσακίζει τον έρωτα, με την αλήθεια της για φουστάνι ακριβό. Έχει βάλει το θάρρος της για σφαίρες στο σαρανταπεντάρι, που η ζωή της την έκανε.

Άρξατε πυρ λες και ελεύθερος σκοπευτής στέκεσαι απέναντι σε κάθε εχθρό, ο οποίος κάτι απο τη ζωή σου κοστίζει!

Αφιερωμένο σε κάθε γυναίκα, που σε κάθε δεκαετία, που περνάει στέκεται και πιο “στοχευμένα” , μπροστά στα όνειρα της.