Blog

Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.

Σάββατο, 07:00 το πρωί. Δεν κοιμήθηκα καθόλου την νύχτα που πέρασε. Κοιτούσα με ανυπομονησία το ρολόι. Κύλησαν βασανιστικά οι ώρες. Ξημέρωσε. Ξύπνησα, ντύθηκα στα γρήγορα, πήρα την τελευταία μου ίσως ελπίδα από το χέρι και ξεκίνησα για την “Ιθάκη”.

Μέσα στο αυτοκίνητο, το μυαλό μου περιστρεφόταν γύρω από εσένα. Αύριο Κυριακή φεύγεις. Μαζί σου, φεύγει κι ένα κομμάτι μου. Νιώθω ήδη εκείνη την επώδυνη αποκόλληση. Δεν ξέρω “τι” από εδώ και πέρα, δεν ξέρω “πώς”, δεν ξέρω τίποτε.

Φτάνω στο σπίτι σου. Μηχανικά το βλέμμα μου κατευθύνεται προς το σημείο που παρκάρεις το αυτοκίνητό σου. Νιώθω ξαφνικά το στομάχι μου να δένεται κόμπος κι όλο να σφίγγει, να σφίγγει. Πονάω.. Το αυτοκίνητό σου λείπει. “Που είσαι;” Κλείνω τα μάτια μου για κάποια δευτερόλεπτα. Σε βλέπω να μου χαμογελάς κι έπειτα χάνεσαι. Καιρό τώρα, χάνεσαι.. Όλο και περισσότερο μέρα με την ημέρα.
Όλο και περισσότερο.

Ψάχνω ένα σημείο να καθίσω. Γυρνάω κι ακουμπάω την πλάτη μου στον τοίχο. Κάνω μια απότομη κίνηση προς τα πίσω, χτυπώντας το κεφάλι μου στο τσιμεντένιο διαχωριστικό. Ηθελημένα, μου προκαλώ σωματικό πόνο. Είναι όμως τόσο έντονα τα συναισθήματα που με κατακλύζουν. Ο σωματικός πόνος εξαφανίζεται. Εξαφανίστηκε. Ψηλαφίζω το κεφάλι μου και καταλαβαίνω πως έχω δημιουργήσει τραύμα στο πίσω μέρος του. Φέρνω τα δάχτυλά μου μπροστά και τ’αντικρίζω βαμμένα με αίμα. Κάνω μια κίνηση να σηκωθώ, ζαλίζομαι. Πάλι κάτω. Πάλι “κάτω”.. Πιέζω την πληγή για αρκετά λεπτά, ώστε να σταματήσει η αιμορραγία. Κοιτάζω πάλι προς το σπίτι σου.

“Πού είσαι; Για σένα ήρθα..”

Κάθε φορά για σένα έρχομαι. Κάθε φορά. Κάθε φορά τοίχος μπροστά μου. Κάθε φορά. Κι εγώ να επιμένω. Να επιμένω σ’έναν έρωτα που μου αφαιρεί ζωή. Μου αφαιρεί χρόνο, χρόνια.. Κι είναι λίγα τα χρόνια μου γαμώτο, το νιώθω. Είναι λίγα τα χρόνια μου.

Πιάνω στα χέρια μου, το κινητό και πληκτρολογώ δυο – τρεις λέξεις στη σειρά. Ίσα – ίσα να βγαίνει νόημα. “Ήρθα, πού είσαι;”.
Το κεφάλι μου, συνεχίζει να με πονάει. Ευτυχώς σταμάτησε η αιμορραγία. Ανεβαίνω τις σκάλες για το σπίτι. Ξεκλειδώνω και πέφτω μπρούμυτα στον καναπέ που κάναμε έρωτα την τελευταία φορά. Βυθίζομαι στις σκέψεις μου, πάλι. Κολυμπάω από τη μιαν άκρη του μυαλού μου στην άλλη. Μ’έχεις κυριεύσει. Δεν μπορώ τίποτε άλλο να σκεφτώ παρά μονάχα εσένα. Θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια το πρόσωπό σου. Μαζί κι όλες εκείνες τις φορές που άφησα στην άκρη όλες μου τις αντιστάσεις.

Ζαλίζομαι ακόμη, γαμώτο. Το χτύπημα που μου προκάλεσα καταφέρνει να με κοιμίσει. Κλείνω τα βλέφαρά μου, με τη σκέψη πως θά’ρθεις ΕΣΥ, να με ξυπνήσεις..
Θά’ρθεις ΕΣΥ (;)

BY:

sakischlvntzs@gmail.com

For those who are "lost", there will always be cities that feel like home._