Blog

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου

Είναι εκείνες οι φορές που η ζωή σε φέρνει σε μετωπική με τους ανθρώπους σου.
Όχι από εκείνες τις καταστροφικές μετωπικές, αλλά από εκείνες που σε γεμίζουν αγάπη, ασφάλεια και γαλήνη.
Και ξέρεις, για να γεμίσεις από όλα αυτά, με έναν άνθρωπο θα πρέπει πρώτα να περάσεις όλα τα στάδια!
Να αγαπηθείς, να δεθείς, να συμφωνήσεις και να υπερασπιστείς, να διαφωνήσεις και να υπερασπιστείς, να αφεθείς, να θυμώσεις, να μαλώσεις, να κάνεις λάθη, να συγχωρέσεις και να συγχωρεθείς, να μουτρώσεις και να ξαναγαπηθείς και να το ξαναπιάσεις όλο από την αρχή.
Το πιο σημαντικό, να μην τα παρατήσεις. Ούτε τη σχέση, ούτε τον άνθρωπο.
Είναι μια άτυπη συμφωνία που λέει πως θα πέφτεις, και θα είμαι εκεί. Θα πέφτω και θα είσαι εκεί.
Θα σου δίνω χρόνο για να σηκωθείς, να μου δίνεις χρόνο για να γλύψω τις πληγές μου.
Θα ακούς τις σιωπές μου, θα ακούω τις λέξεις σου.
Όμως υπάρχει μια αδιαπραγμάτευτη συνθήκη, πως αυτό γίνεται στο “μαζί”.
Και ξέρεις το “μαζί” δεν είναι μόνο για τους έρωτες.. είναι και για τις φιλίες.
Μην σου πω πως είναι κυρίως για τις φιλίες.
Για εκείνες τις φιλίες, που δεν υπολόγισες ποτέ πώς θα έρθουν στη ζωή σου, πως θα γίνουν επιλογές. Πως θα γίνουν οικογένεια.
Για εκείνες τις φιλίες που δεν στηρίζονται στο μπόι, μα στο ανάστημα.. και δεν μετριούνται με το χρόνο, αλλά με τις στιγμές.
Στιγμές γέλιου, κλάματος, γκάφας, αμηχανίας, θυμού, γέλιου.. στιγμές που γράφουν ιστορίες που δεν μπορεί να καταλάβει κανείς εκτός από εκείνους που τις έζησαν και παλι από την αρχή.
Μέχρι τις επόμενες στιγμές.. μέχρι τις επόμενες ιστορίες..

ΥΓ. Χρόνια πολλά, ολόδικέ μου Όλυμπε.. ή αλλιώς Μπάρμπυ μου..

BY:

sophie.papailiadou@gmail.com

Και μετεβλήθη εντός μου, ο άξονας του κόσμου #1011