Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Μ’ ένα χτυποκάρδι ολημερίς παλεύω.
Μ’ ένα χτυποκάρδι σε υποδέχομαι πάντα.
Μ’ ένα χτυποκάρδι σε παίρνω στην αγκαλιά μου.
Κι αν με ρωτήσεις ποιος είναι το χτυποκάρδι μου, εσύ είσαι θα σου πω.
Γιατί ό,τι δεν είσαι εσύ, απλά δεν μου αρκεί.
Γιατί ό,τι δεν είσαι εσύ, δεν το θέλω, δεν το λαχταρώ.
Γιατί εσύ είσαι η λαχτάρα μου, ο λόγος που ακόμη επιμένω να σε συναντώ.
Κι έχω τόσα να σου πω που γεμίζει το στόμα μου λέξεις.
Αυτό το πρωινό που κάθομαι πάλι και γράφω το μυαλό μου είναι πάλι σε σένα.
Πώς να βγάλω το ολόγραμμά σου απ’ την ψυχή μου;
Πώς να στερέψει το στόμα μου απ’ το φιλί σου;
Πώς να ημερέψει η λαχτάρα μου για εσένα;
Κοίταξέ με πόσο βαθιά ανασαίνω και θα καταλάβεις πώς νιώθω για σένα.
Τρέμουν τα πόδια μου, το σώμα μου δειλιάζει κάθε φορά που πλησιάζεις προς τα δω.
Σε χρειάζομαι για να μπορώ να νοιώθω την κάθε μέρα και να κυλάω την νύχτα στην αγκαλιά σου.
Να μπαίνω μέσα σε σταγόνες έρωτα και να κυλιέμαι επάνω στο είναι σου.
Να μπορώ να κλειδώνω την αναπνοή μου που συνταράσσεται με την αλμύρα των χειλιών σου.
Γιατί εγώ μάτια μου πεθαίνω για ένα σου φιλί, πεθαίνω για την ώρα που θα βρεθώ στην αγκαλιά σου.
Γιατί μπαίνω μέσα σε σταγόνες από έρωτα και κυλώ πάνω στο δέρμα σου, στις σκέψεις σου, στην ανάγκη σου, στην ανάγκη μου.
Μου λείπεις ρε γαμώτο ακόμη κι όταν είσαι δίπλα μου, πόσο μάλλον όταν δεν είσαι εδώ.
Εδώ απ’ όπου δεν έφυγες ποτέ.
Θα δροσίζω τα μάτια σου με τα χείλη μου κάθε φορά που θα γυαλίζουνε.
Να λες είμαι εδώ για σένα, μόνο για σένα, μόνο γιατί με θέλεις να υπάρχω, μόνο γιατί αναπνέεις να ζω,
μόνο γιατί με ποθείς να αντέχω.
Γιατί όλα τα αντέχω όταν είσαι πλάι μου, μέσα μου.
Όλα τα αντέχω, γιατί είσαι απλά εσύ, εσύ που με κάνεις να νοιώθω σαν κοριτσάκι.
Με κάνεις να νοιώθω μωρέ τόσα πολλά που μερικές φορές δεν τ’ αντέχει η ψυχή μου.
Η ψυχή αυτή που σ’ αγάπησε τόσο πολύ.
Γιατί αν δεν είσαι εσύ δεν θέλω κανέναν πλάι μου.
Γιατί ό,τι δεν είσαι εσύ, απλά δεν μου αρκεί!
