Όποιος κι αν έχει παρακολουθήσει έστω και μέρος της συναυλίας του, ακόμα κι αν δεν είναι “οπαδός” της μουσικής του, δεν μπορεί να αγνοήσει την αμεσότητα, την απλότητα και την αυθεντικότητά του!
Ζει τις συναυλίες του είτε ερμηνεύοντας Ερωτόκριτο με μάτια κλειστά και ψυχή ανυψωμένη στον Ψηλορείτη, είτε μεταφέροντάς μας τα βιώματα, τις μνήμες και τις ρίζες του απ’ το χωριό του, στον Άγιο Νικόλα.
10+1 πράγματα που ξέρουμε για εκείνον :
- Γεννήθηκε στην Έξω Λακωνία, ένα χωριό έξω από τον Άγιο Νικόλα.
- Τα παιδικά του χρόνια, ήταν ανέμελα, ελεύθερα, χωρίς ακόμα την τεχνολογία να έχει εισβάλλει στην καθημερινότητα. Παιδικά χρόνια με γόνατα σημαδεμένα και στα όρια της ελευθερίας που έκανε το μυαλό δημιουργικό
- Τον ανακάλυψε τυχαία το 2002 ο Χρήστος Θηβαίος σε ένα καφενεδάκι του χωριού του και μαγεύτηκε από την φωνή του. Τον έφερε στην Αθήνα όπου με πολύ κόπο κατάφερε να πείσει τους συντελεστές να τον συμπεριλάβουν σε μια συναυλία στην μνήμη του Νίκου Ξυλούρη.
- Μάγεψε το κοινό από το πρώτο άκουσμά του, ενώ η σύγκριση με τη φωνή του Νίκου Ξυλούρη ήταν αναπόφευκτη με εκείνον σεμνά να αρνείται κάθε ομοιότητα και να εξυμνεί τη φωνή του Ξυλούρη.
- Την επομένη της συναυλίας, ο Χρήστος Θηβαίος, τον πηγαίνει στο δισκάδικο της Ουρανίας Ξυλούρη, στην Ομόνοια. Μια δυνατή φιλία αλλά και μια μεγάλη καριέρα, μόλις έχουν ξεκινήσει.
- Η μετάβαση από την Κρήτη στα Εξάρχεια έχει τις δυσκολίες της αλλά τον μαγεύει. Ζει τα “φοιτητικά χρόνια” που δεν είχε ζήσει ποτέ..
- Είναι βαθιά απλός, όχι απλοϊκός, παραμένει λαϊκός και απολαμβάνει την επαφή με το κοινό του.
- Φίλοι του παραμένουν οι παιδικοί του φίλοι από το χωριό και λίγοι αλλά ξεχωριστοί που έκανε εδώ..
- Είναι αυτοδίδακτος λυράρης. Τα καλοκαίρια έπαιζε στα πανηγύρια της Κρήτης τα οποία αγαπά πολύ και ακόμα και τώρα, βρίσκει τρόπο να τρυπώνει και να τα απολαμβάνει όταν δεν είναι σε περιοδεία.
- Λάτρης της μουσικής, των ταξιδιών, της Κρήτης και της θάλασσας.
Μεγάλη του αδυναμία η οικογένειά του και ειδικά η αδερφή τυ που τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στο εξωτερικό.
Αν έπρεπε να δώσει μόνο ένα εφόδιο σε έναν νέο, αυτό θα ήταν τα λόγια του Καπετάν Μιχάλη :
«…Η ψυχή του ανθρώπου γίνεται παντοδύναμη όταν συνεπαρθεί από μια μεγάλη ιδέα. Τρομάζεις όταν, ύστερα από πικρές δοκιμασίες, καταλάβεις πώς μέσα μας υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να ξεπεράσει τη δύναμη του ανθρώπου, τρομάζεις, γιατί από τη στιγμή που θα καταλάβεις πώς υπάρχει ή δύναμη αυτή δεν μπορείς πια να βρεις δικαιολογίες για τις ασήμαντες ή άναντρες πράξεις σου για τη ζωή σου τη χαμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στους άλλους και ξέρεις πια πώς εσύ, όχι ή τύχη, όχι ή μοίρα, μήτε οι άνθρωποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ότι κι αν κάμεις, ότι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη. Και ντρέπεσαι τότε να γελάς, ντρέπεσαι να περγελάς αν μια φλεγόμενη ψυχή ζητάει το αδύνατο. Καλά πια καταλαβαίνεις πως αυτή ‘ναι ή άξια του ανθρώπου: να ζητάει και να ξέρει πως ζητάει το αδύνατο».
Αν δεν λιγοψυχήσουμε και αν το πιστέψουμε αυτό, όπως λέει ο Καζαντζάκης, τότε γίνεται το θαύμα, “το αδύνατο γίνεται δυνατό”!
