Blog

Γράφει η Τζένη Ζάικου

Πολλοί προσπάθησαν να με γειώσουν ανά τα έτη, παίζοντάς το γνώστες των σχέσεων και ειδικοί των καταστάσεων που αυτές δημιουργούν.
Τί είναι άραγε αυτό το είδος που αποκαλούμε «δικούς μας ανθρώπους»;
Είναι η οικογένεια; Οι φίλοι; Ο σύντροφός;
Και αυτοί που έφυγαν, που δεν είναι πλέον στη ζωή μας, από επιλογή δική μας ή δική τους; Αυτοί τί είναι;
Αν κάποτε τους αποκαλέσαμε «ανθρώπους μας», τότε όταν πια αυτό τελειώνει, τί είναι για εμάς;
Τίποτα;
Κάτι μακρινό, μα γνώριμο;
Κάτι που μας προκαλεί δυσάρεστες αναμνήσεις μα και νοσταλγικά αισθήματα συγχρόνως;
Τις προάλλες ένας «δικός μου άνθρωπος» με συμβούλεψε πως τις συγγενικές σχέσεις θα έπρεπε να τις αντιμετωπίζω σαν μία διαφορετική και εντελώς ξεχωριστή από τις άλλες κατηγορία ατόμων που έχω στη ζωή μου.
Πως δεν θα έπρεπε να έχω τις ίδιες προσδοκίες όπως με τους άλλους γύρω μου.
Του απάντησα πως περιμένω οι συγγενείς μου να μου δείχνουν μεγαλύτερο σεβασμό από τους ξένους.
Μου αντιγύρισε ότι κάτι τέτοιο συνήθως δεν συμβαίνει και δεν θα έπρεπε και να το αναμένουμε, δεν θα έπρεπε να το αφήνουμε να μας πληγώνει.
Γιατί άραγε το βλέπει έτσι; Για να μη πληγώνεται; Για να μην αιφνιδιάζεται;
Για να μη θυμώνει και να μην απογοητεύεται;
Δύσκολο πράγμα η απογοήτευση, να τη διαχειριστείς και να την αποδεχτείς σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου.
Ό, τι κι αν δημιουργεί αυτή τη λογική, εμένα δεν με αγγίζει.
Ή μάλλον, προσπαθώ να μην την αφήνω να με αγγίζει.
Ναι, πολύ συχνά η οικογένεια μας μάς απογοητεύει.
Το ίδιο όμως μπορεί να μας προξενήσει κι ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένας συνάδελφος και ούτω καθεξής.
Έτσι λοιπόν, αν αποδεχτούμε ότι όλοι οι άνθρωποι που βάζουμε στη ζωή μας, ανεξαιρέτως του είδους της σχέσης, μπορούν σε κάποια φάση να μας πληγώσουν, τότε από ποιους πρέπει να περιμένεις περισσότερα κι από ποιους λιγότερα;
Πώς θα τους κατανείμεις έτσι, ώστε να περιμένεις και τα ανάλογα και πρέποντα;
Δεν πρέπει να περιμένεις από τους ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπάνε τις ίδιες πάνω-κάτω συμπεριφορές;
Και ποιες είναι αυτές;
Σεβασμός, αγάπη, νοιάξιμο, ειλικρίνεια;
Δεν είμαι σίγουρη αν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια για το τί θα πρέπει να αναμένει ο καθένας από τις σχέσεις του ή αν τελικά ο καθένας ορίζει την αγάπη και τις σχέσεις σύμφωνα με κάποιον ολόδικό του κώδικα και πορεύεται στη ζωή σφιχταγκαλιασμένος με αυτόν.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είμαι καλή στην κατηγοριοποίηση σε αυτόν τον τομέα.
Ή είσαι μαζί μου, ή όχι.
Ή με αγαπάς και με σέβεσαι, ή όχι.
Δεν μ’ αρέσουν οι μισές σχέσεις, τα μισά λόγια, οι μισές προσδοκίες, όπως και όπου μας βολεύουν και ανάλογα με το άτομο που έχουμε απέναντί μας.
Κάποια πράγματα θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.
Ή έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ και γι’ αυτό απογοητεύομαι συχνά…