Γράφει η Γεώρα
Ήθελε μα δεν το τόλμησε.
Και μεγαλύτερη ήττα από αυτή δεν υπήρχε.
Ήθελε και μάλιστα πολύ!
Ήθελε με όλο της το είναι!
Ήθελε! Τον ήθελε. Τελεία. Όχι κόμμα.
Ήθελε μα δεν τόλμησε. Γιατί φοβήθηκε. Φοβήθηκε την συνέχεια. Φοβήθηκε τον πόνο! Φοβήθηκε τα συναισθήματά της. Φοβήθηκε μην πληγωθεί, μην την κοροϊδέψει. Φοβήθηκε να αφεθεί.
Ενώ τον ήθελε, δεν τόλμησε.
Και ποιος είναι ικανός να την κρίνει γι’αυτό ;
Ποιος μπορεί να της πει πως είναι λάθος ;
Ποιος να την προσφωνήσει δειλή ;
Εκείνη προστάτεψε τον πληγωμένο εαυτό της. Επέλεξε να σωθεί από ίσως ακόμη ένα χτύπημα. Δεν ήθελε να καταρρεύσει.
Ενώ ήθελε – ίσως πιο πολύ από κάθε άλλη φορά – απλά δεν τόλμησε.
Λάθος χρονική στιγμή, λάθος συνάντηση, λάθος φόβος, ίσως!
Ήθελε μα δεν τόλμησε. Και κατάλαβε πως ήταν ήττα. Μα ήταν επιλογή της. Και κάθε επιλογή έχει και συνέπειες. Και εκείνη ήταν έτοιμη να τις υποστεί.
Τον ήθελε!
Μα τι κρίμα που στάθηκε άτυχη, είχε δεχθεί πολλά συναισθηματικά χτυπήματα πριν, δεν μπορούσε και άλλο ένα. Και ίσως αυτό να ήταν το γιατρικό της, μα ποτέ δεν θα το μάθει αυτό.
Τον ήθελε, μα έλα που κάποιες φορές οι πληγές έχουν μεγαλύτερη δύναμη και σε ορίζουν!
