Blog

Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου

Έφυγες και δε λυπάμαι, το πιστεύεις; Ήταν σαν να σε έδιωξα από μόνη μου. Κάπως κουράστηκα, δεν ξέρω.. Να υποκρίνομαι ότι υπήρξε ποτέ κάτι αληθινό μεταξύ μας.
Εκμεταλλεύτηκες την αθωότητα μου και μετά απλώς δε μπορούσες να αποδεχτείς το θυμό μου.
Τι να κάνουμε; Δεν πειράζει.. Εγώ έφταιξα και πάλι!
Έδωσα σ’ έναν άνθρωπο που δεν είχε τίποτα να δώσει, αλλά δε μετανιώνω!
Λυπάμαι μόνο τον εαυτό μου, που πίστεψα ότι μπορεί να υπάρχει και κάτι καλό μέσα σου.
Λοιπόν αποχωρώ!
Τώρα ήρθε η σειρά μου..
Και ξέρεις τι γίνεται;
Εγώ όταν αποχωρώ, αποχωρώ μια και έξω! Δεν μου αρέσει να αφήνω ίχνη.
Και να σου πω και κάτι;
Αξίζω κάποιον που θα μένει!
Που θα επιμένει!
Που θα είναι τρελός για μένα!
Που θα έχει μόνο να δώσει!
Που δε θα ‘ναι συνέχεια μ’ ένα χέρι ανοιχτό και θα περιμένει τι άλλο θα αρπάξει από μένα.
Λυπάμαι η περίοδος χάριτος τελείωσε ανεπιστρεπτί, πώς να το κάνουμε;
Ε δε θα πεθάνω κιόλας για τη δική σου φθήνια.
Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω αγοράκι μου από το να αναλώνομαι μαζί σου.
Και πίστεψε με, εγώ το δικό μου πρόβλημα μόλις το έλυσα.
Έχω ανάγκη από έναν αληθινό άντρα στη ζωή μου κι αν αυτός που έχω δίπλα μου δεν αξίζει, δεν τη φοβάμαι τη μοναξιά!
Έχω ποτίσει καλά τον εαυτό μου μ’ εκείνη.
Είμαστε καλές φίλες και δεν έχω κάτι πια να χάσω.
Κι αν μου έμαθε κάτι αυτή η ιστορία είναι να μη σκορπίζω πια τον εαυτό μου δεξιά κι αριστερά.
Να τον προσέχω σαν το πιο πολύτιμο φυλαχτό.
Και δεν έφυγες, είχα φύγει εγώ πολύ πιο πριν.
Μόνο το είδωλο μου ήταν μαζί σου.
Εκείνη η τελευταία στάλα αγάπης που είχε μείνει.
Φρόντισες να την εξαλείψεις λοιπόν κι αυτή.
Κι όμως δε στέρεψε!
Υπάρχει ακόμα αρκετή για κάποιον που θα ξέρει να την εκτιμήσει.
Για κάποιον που θα τη δεχτεί απλόχερα και θα είναι η αλήθεια του.
Εσένα η κακία σου, την περιφρονούσε.
Λογικό! Οι άδειοι άνθρωποι έτσι είναι..
Συναισθηματικά ανάπηροι!
Πάντα και για πάντα!

BY:

vasiliou@loveletters.gr

Εμένα μου αρέσει να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά. Να κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο και να γαληνεύει η...