Blog

Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου

Η ενηλικίωση φέρνει πολλές αλλαγές σε όλους τους τομείς. Αυτή η λεγόμενη ωρίμανση –λες και είμαστε φρούτα και πέφτουμε απ’ τα δέντρα- σέρνει μαζί της απαισιοδοξία, σοβαρότητα, υπομονή, προσεκτικές κινήσεις και συμπεριφορές, αγωνία, άγχη και στρες.

Λες και μάς ακουμπάει κάποιο μαγικό ραβδί με το που παίρνουμε τη ζωή στα χέρια μας και εξαφανίζει τον αυθορμητισμό, την αισιοδοξία, την τρέλα, την ανυπομονησία και γενικότερα τις μικρές αυτές χαρές που κάποτε μάς έκαναν να γελάμε ακόμη κι από ένα απλό γαργαλητό.

Δεδομένων και των συνθηκών που βιώνουμε ανά περίοδο, ανάλογα και με τον οικογενειακό και κοινωνικό μας περίγυρο, τις δυσκολίες της επιβίωσης, τις απώλειες αγαπημένων προσώπων, αλλά και την πολυπλοκότητα όλων των σχέσεων, όπως και τα άπειρα καθημερινά σκαλοπάτια που έχουμε να ανέβουμε, έρχεται η στιγμή που ο καθένας μας χάνει κι ένα κομμάτι της παιδικότητάς του άλλοτε σιγά-σιγά κι άλλοτε μπαμ και κάτω.

Είναι δύσκολο να παραμείνεις αισιόδοξος όταν έχεις χάσει τη δουλειά σου, είναι σχεδόν απίθανο να χαρείς με έναν χωρισμό –ακόμη κι αν τον έχεις επιλέξει εσύ- που δεν οφειλόταν σε κακοποιητικές συμπεριφορές και με βεβαιότητα κανείς δεν αντιμετώπισε την κακία με ικανοποίηση.

Όσο δύσκολο κι αν είναι, όμως, κι όσο ακατόρθωτο κι αν φαίνεται έρχεται εκείνη η στιγμή στη ζωή σου που διαπιστώνεις πως κι όταν ήσουν παιδί είχες να αντιμετωπίσεις αντίστοιχου βεληνεκούς καταστάσεις.

Ακόμη κι όταν όλα σου τα προβλήματα ξεκινούσαν με το αν θα «έκλεβες» λίγη ώρα να μείνεις ξυπνητός λίγο περισσότερο όταν σε έστελναν για ύπνο και τελείωναν με το αν είχες φάει περισσότερα παγωτά το καλοκαίρι από τον κολλητό σου, ακόμη κι όταν υπήρχαν στιγμές που πίστευες ότι η δυστυχία όλου του κόσμου σε έχει περικυκλώσει κι εκείνο το διαγώνισμα που έγραψες θα στεναχωρήσει κανά δυο ανθρώπους, ακόμη και τότε έβρισκες τον τρόπο να χαρείς και να καταφέρεις να διακωμωδήσεις τις καταστάσεις με ένα απλό γαργαλητό.

Η βιολογική μας ηλικία σέρνει τόσα πολλά ανικανοποίητα απωθημένα που δε μας αφήνει να χαρούμε, καμιά φορά, ούτε τις καλές στιγμές που ζούμε γιατί περιμένουμε την επόμενη στραβή να πεταχτεί από τη γωνία. Και θα πιάσεις τον εαυτό σου να έχει πια την πεποίθηση ότι για κάθε καλό που σε βρίσκει είναι πάρα πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν δυο-τρεις στεναχώριες.

Κανείς δε λέει να γίνουμε αναίσθητοι. Πώς να μην διαλυθείς όταν πεθαίνει ένας δικός σου άνθρωπος; Όταν δεν έχεις να ταΐσεις τα παιδιά σου; Πώς να είσαι χαρούμενος όταν κάθε μέρα ακούμε τόσα να συμβαίνουν γύρω μας; Δύσκολο πολύ και σαφώς δεν είναι όλες οι ώρες ίδιες.

Όταν όμως πιάνεις τον εαυτό σου να στεναχωριέται για πράγματα μικρά, ασήμαντα και εντελώς παρωδικά θυμήσου το παιδί που ήσουν. Εκείνο το μικρό πλάσμα που με το γέλιο του έκανε χαρούμενους και τους γύρω του εκτός από τον εαυτό σου. Που σε κάθε σκανταλιά έβαζε τα χέρια στις τσέπες και σφύριζε αδιάφορα κοιτώντας τον ουρανό.

Κάνε μια τρέλα απλή, χωρίς πολλά φρου-φρου κι αρώματα. Από εκείνες που θα τις περιγράφεις και θα σε κοιτάνε με γουρλωμένα χαμογελαστά μάτια. Βάλε μουσική και χόρεψε σαν να μην υπάρχει αύριο και μη σε νοιάζει ποιος σε βλέπει. Γέλασε με την καρδιά σου και μη σκεφτείς αν ενοχλείς. Φόρεσε το ρούχο που σου αρέσει και γράψε εκεί που δεν πιάνει το μελάνι τις απόψεις των «τέλειων». Γίνε το πειραχτήρι της παρέας, όπως τότε που σκαρώνατε πλάκες έτσι για το γέλιο και μόνο. Κλάψε αν το θες και να θυμάσαι το κλάμα δεν είναι ντροπή.

Δύσκολο να επαναφέρουμε τις εργοστασιακές μας ρυθμίσεις, ειδικά όταν η στιγμή που καταλαβαίνουμε πόσο ανάγκη τις έχουμε απέχει πολύ χρονικά από τότε που όλα τα απλά ήταν αυτονόητα. Πολύ δύσκολο. Όχι όμως ακατόρθωτο.

Γιατί έστω και μια στιγμή να επιστρέψει εκείνο το παιδί θα διαπιστώσεις πως ποτέ δεν έφυγε. Ήταν πάντα εκεί, απλά παρέμενε σιωπηλό στη γωνία προσπαθώντας να μην ενοχλεί για να μπορείς εσύ να είσαι ενήλικας με «σοβαρότητα». Κι όσο εσύ έκανες τον σοβαρό εκείνο στη γωνιά του έλεγε πως έπαιζε κρυφτό και τώρα ήρθε η ώρα να βγει και να κερδίσει το παιχνίδι.

BY:

sofianidou@gmail.com

Ποτέ μη λες ποτέ!