Blog

Γράφει η Ειρήνη Μουμούρη

‘Ερχεται σε κάποιους ανθρώπους ένας έρωτας τίμιος , που τους προκαλεί να τον ζήσουν σαν αλήτες! Είναι αυτές οι ιστορίες, που συνήθως λες «Έρωτας , ούτε καν» ! Είναι άνθρωποι, που είναι ήδη μέσα σε άλλες ιστορίες, όταν γνωρίζονται. Ψυχές, που ο χρόνος ανάμεσά τους μπορεί να έχει τρέξει και να τους χωρίζουν δεκαετίες. Κορμιά, που κοιμούνται και ξυπνάνε σε άλλες πόλεις, με τα χιλιόμετρα για εμπόδια, που από την επιθυμία γίνονται ταξίδι για σμίξιμο!

Παράφορα τους ορίζει ο απρόβλεπτος έρωτας, τους καθορίζει οριστικά και αμετάκλητα! Άγριος ανθός είναι ο έρωτας αυτών των ψυχών! Άγριος γιατί φυτρώνει μέσα στη σχισμή του βράχου, μακριά από τους κάμπους της λογικής. Ο έρωτας, που θα έρθει να ανθίσει πέρα από κάθε λογική στο λίγο χώμα, ξέρει να σταθεί. Τρέφεται από την απόγνωση ,που έχει η αγάπη, όταν είναι αληθινή.
Η αγάπη, που έχει ρίζα και ανθό, κάθε μέρα μετράει τις ώρες, που θα ζήσει. Δεν τις φθάνουν ακόμα και εάν έχει μετρήσει χρόνια. Είναι η αγάπη, που χωρίζει μόνο από τον θάνατο και όχι από τον άνθρωπο, που έχει δίπλα της. Για αυτόν είναι σίγουρη και ήσυχη. Θα μπει στην αγκαλιά του ακόμα και τα βράδια, που δεν θα ξαπλώνει δίπλα του.

Κουβέντες, που σε κλειδώνουν, μάτια, που σε κοιτάζουν κατάβαθα στην ψυχή είναι η σπορά αυτού του έρωτα. Με την ζεστασιά των χεριών γίνεται το φύτεμά του. Δεν υπάρχουν εποχές γιατί όλα γίνονται μια άνοιξη. Ακόμα και το πρωτοβρόχι του, άνοιξη μυρίζει, όχι καταιγίδα!

Πάνω στον βράχο, που ανθίζει, πέφτει μόνο φώς γιατί έχει μεγαλώσει η μέρα της ζωής σου. Οι άνθρωποι , που έχουν αγαπηθεί κάτω από αυτό το φώς, έχουν βάλει το σκοτάδι της ζωής τους στην άκρη, δεν τους αγγίζει. Ακόμα και εάν πρέπει να ζήσουν αγαπώντας, στο σκοτάδι του κρυφού.

Άγιοι ερωτευμένοι είναι οι απαγορευμένοι εραστές , γιατί αγαπούν όχι για την ελεημοσύνη ή την είσπραξη. Ξεκάθαρα και τολμηρά σαν παιδιά αγαπούν, προσφέροντας τον εαυτό τους. Η θωράκισή του εγωϊσμού τους διαλύθηκε σκόπιμα από τους ίδιους. Αγαπάνε και ρισκάρουν σπάταλα, μπροστά σε μια κοινωνία, που την αγάπη την έχει για πολυτέλεια και τον καθωσπρεπισμό για ανάγκη.

Έρωτας της σιωπής, που δεν μπορείς να τον φωνάξεις, μένει μέσα σου σιγοτραγουδώντας! Αντέχει την φασαρία της συζυγικής ζωής με τα πρόσωπα, που φλύαρα την κάνουν υποχρεωτική συνήθεια .

Έρωτας της παράβασης γιατί επιτρέπει την παράνομη συνουσία δύο κορμιών. Εάν ξαναδείς όμως την λέξη κάποια σώματα με την ψυχή τους ξαπλώνουν μαζί γιατί βρήκαν την συν-ουσία στην ζωή τους.

Η αμοιβαιότητα, το χαμόγελο, η φωνή, που σε ραγίζει στο άκουσμά της είναι μικρά θαύματα που ζεις, μέσα σε μια ζωή γεμάτη από ταπεινώσεις και αθλιότητα. Σώζεις με αυτόν τον έρωτα για λίγο την ψυχή σου από το «κάψιμο» της καθημερινής φθοράς.

Η ηδονή απαιτεί και σε προστάζει να ξεθαρρεύεις, να την ακολουθείς με την ορμή και την πίστη εφήβου. Σώζεις το κορμί σου από το άγγιγμα της συνήθειας ή της υποχρέωσης.

Σε αυτούς τους έρωτες έχουν ζευγαρώσει δυνατά τα αντίθετα , το πέταγμα και η πτώση, το γέλιο και ο λυγμός, η ελπίδα και η απόγνωση.

Ζωή και θάνατος είναι ο παρανομαστής για όλους μας, τουλάχιστον ας είναι για αριθμητής ένας άγριος έρωτας, που κάνει την ζωή μας αποφασισμένη να σταθεί με απαίτηση. Μπροστά σε μια αποφασισμένη ζωή, που έχει γίνει άξια ερωμένη μας, ο θάνατος γίνεται αστεία υπόθεση προαποφασισμενης ρουτίνας.

Άγριος ανθός ο έρωτας, που αποφασισμένα ζεις. Να ανθίζεις, απλή προστακτική!