Blog

Γράφει η Παρασκευή Χατζή.

Και το όνομά σου, Έρωτας. Ένα πλάσμα με τη μορφή μικρού παιδιού. Με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια. Ξέχειλη η ομορφιά του στις απεικονίσεις. Με ένα τόξο στον μικρό του ώμο και άφθονα βέλη. Πάντα υπάρχουν περίσσευμα.
Κάποιο θα σε βρει κάποια στιγμή. Βέβαια η συνέχεια διαφέρει από εποχή σε εποχή. Από χρόνο σε χρόνο. Από άνθρωπο σε άνθρωπο. Όταν τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα, ο έρωτας υπήρχε, ήταν διακριτός. Διανύουμε όμως μια μαύρη σελίδα της ιστορίας στην οποία ο έρωτας σχεδόν δεν υπάρχει. Ξεχάσαμε πως είναι να ζεις και να είσαι ευτυχισμένος. Βλέπετε το μυαλό μας τρέχει όλη μέρα, φέρνει πολλές στροφές για να τα προλάβει όλα. Που καιρός για τέτοια.

Πώς κατάντησες έτσι ρε Έρωτα;

Ξέπεσες στην αφάνεια, εσύ ο ένδοξος δημιουργός της αγάπης. Πώς σε κάνανε έτσι οι άνθρωποι; Σε αποκαθήλωσαν και ψάχνουν απεγνωσμένα να σε βρουν. Συγχώρα τους, δεν καταλαβαίνουν. Δεν φταίνε κι αυτοί. Έτσι είναι οι μεγάλες κρίσεις, έχουν πάντα παράπλευρες απώλειες. Έχουν μια καταστροφή και μια θλίψη. Πονάνε.
Πάρε τον πόνο τους και φτιάξ’τον μια κλεψύδρα.

Κάθε που η κλεψύδρα θα γυρνάει, ο έρωτας θα υπάρχει, θα είναι εκεί και θα μας βλέπει. Θα ελέγχει τις κινήσεις μας. Κι όταν κρίνει εκείνος ότι πρέπει, θα σημαδεύει με το μικρό του τόξο κάποιον από εμάς, για να ξαναέρθει η αγάπη στους ανθρώπους. Μέχρι τότε μπορούμε να ψάξουμε να τον βρούμε κι εμείς, έχουμε κάτι από αυτόν μέσα στις καρδιές μας. Γιατί η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη της ανθρωπότητας, τελικά.

Έρωτας είναι μια λέξη κι ένα ευχαριστώ.
Έρωτας είναι η προσευχή, μια αγκαλιά.
Έρωτας είναι το μικρό παιδί.
Έρωτας είναι η ξενιτιά.
Έρωτας είναι ένα “γιατί;”