Blog

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Μετά από κάθε βροχή το ουράνιο τόξο.
Έρχεται χωρίς να το προσκαλέσεις.
Έρχεται χωρίς να απαιτεί.
Χωρίς να προειδοποιεί.
Έρχεται δίχως να θέλει να μείνει.
Για λίγο. Για όσο. ..
Για τόσο όσο!

Το κόκκινο του, ο έρωτας μας. Το φούντωμα στα μάγουλα σου, όταν τρέχεις ξωπίσω μου.
Το χρώμα στα χείλη μας, όταν αχορταγα με γεμίζεις φιλιά.
Η μπλούζα που μου χάρισες, εκείνη την νύκτα του Αυγούστου.
Το σημάδι από το κραγιόν μου, στο πουκάμισό σου.
Το αίμα σου, που θέλει να δραπετεύσει. Τα ροδοπέταλα που μου στολίζεις το στήθος.

Το πορτοκαλί του για τα ηλιοβασίλεματα που είδαμε παρέα.
Για τα ώριμα φρούτα που λαίμαργα δαγκώσαμε τα καλοκαίρια, με τους χυμούς τους να τρέχουν ποτάμι πάνω μας.
Για τα όνειρα που πλέξαμε ανατολες σε κάποιο το μπαλκόνι με θέα το Αιγαίο.
Για τα τρία ηλιοτρόπια στο βάζο. Για το λακακι στο δεξί σου μάγουλο.

Το κίτρινο του για τα ξεπλεκα μαλλιά μου που χαϊδευες πάνω σε λινά σεντόνια.
Για τα χέρια που μου ζέστανες στην παγωνιά. Για τα μάτια σου που έλαμπαν όταν σου τραγουδούσα.
Για τα ποιήματα που μου διάβαζες ή αυτά που εσκίζες βίαια πριν καν τελειώσεις.
Για το απαλό σου χάδι στην πλάτη μου, που αλητικα συνήθιζε να ταξίδευει.

Το πράσινο του για τα λιβάδια που τρέξαμε ξυπόλητοι.
Για την ελπίδα που αφήσαμε να κυλήσει στις φλέβες μας.
Για τους φόβους που σκορπισαμε αργοσφυριζωντας σκοπούς.
Για τα μεθύσια μας με ούζο και ιδρώτα. Για τα γέλια μας σαν μικρά παιδιά.
Για τα “πρέπει” που αντεξαμε και για τα πρέπει που καταρριψαμε.

Το γαλάζιο του για τους ουρανούς που δανειστηκαμε. Για τους ουρανούς που ταξιδέψαμε. Για τα ακρογιαλια που σεργιανησαμε. Για τα κύματα που μας έβγαλαν σε θάλασσες απέραντες και για εκείνα που περάσαμε εμείς ,πάνω σε μια σχεδία .Για το νερό μας έλουσε και μας δροσισε μέσα σ’ ένα λιοπυρι.
Το μπλε του, για τις θάλασσες που κολυμπησαμε με πάθος . Γι’ αυτές που ταξιδέψαμε μαζί.
Γι’ αυτές που θα μας ταξιδέψουν απο μόνες τους. Για τις φουρτούνες, τις μπονατσες, τα λιμάνια και το τραγούδι των Σειρηνων που ήρθε στο δρόμο μας.
Για τους χαρταετους που πετάξαμε. Για την δύναμη που βρήκαμε όταν έπρεπε.

Το μωβ του για τους μενεξεδες που μου χαρίζες στην γιορτή μου. Για το κρασί που πίναμε αντάμα. Για τις αλήθειες μας, τους φόβους μας, τα θελω. Για τα δάκρυα που πλυμμηρισαν τα μάτια.
Για τα σ’ αγαπώ που δεν είπαμε. Για τα σ’ αγαπώ που πέθαναν. Για τα βήματα που κάναμε χέρι χέρι. Για τις αγκαλιές που διώξαμε.
Για τα πανσελινα Σαββάτα.

Όταν λοιπόν βρέχει μην μου λες δεν κοιτάς τον ουρανό.
Μην μου λες δεν κοιτάς το ουράνιο τόξο.
Το ουράνιο τόξο αγάπη μου είσαι εσύ.
Είμαι εγώ..
Κι ανάμεσα μας μόνο απέραντος ουρανός.

Αφιερωμένο.