Blog

Γράφει η Παρασκευή Χατζή.

Ας μιλήσουμε για μια νύχτα με πανσέληνο, για εκείνα τα σκοτάδια του Αυγούστου ποτισμένα με τεκίλα και γέλια φιλικά. Πόσα συναισθήματα μπορεί να σου ξυπνήσει ένα ολόγιομο φεγγάρι; Να κάθεσαι να το κοιτάς με τις ώρες και να περιμένεις μιαν απάντηση. Τόσες ερωτήσεις που γεννιούνται μπρος στην θέα του, τι να σου κάνει κι αυτό.

Τόσα χρόνια αιώνιος μάρτυρας των στιγμών, αφανής καταγραφέας των περιστάσεων, στέκει εκεί στο άπειρο. Πρωταγωνιστής των πιο όμορφων ιστοριών μας. Δύσκολο πράγμα να θυμηθείς μια ιστορία από το καλοκαίρι και να απουσιάζει το φεγγάρι. Κι αν σκεφτούμε την πανσέληνο του Αυγούστου την βλέπουμε πάντοτε ματωμένη. Δεν ξέρω αν υπάρχει εξήγηση γι’αυτό μα σε αυτό το κυανό χρώμα κρύβεται όλη η μαγεία θαρρώ.

Πολλοί λένε πως το φεγγάρι μπορεί να επηρεάσει μόνο το υγρό στοιχείο του πλανήτη μας, σαν δορυφόρος της γης που είναι. Μάλλον δεν έτυχε να δουν εκείνες τις ημέρες έναν άνθρωπο που αγαπάει, κάποιον που δηλώνει ερωτευμένος. Αν υπήρχε ένας παρατηρητής να κοιτάζει τον άνθρωπο που κοιτάει ατελείωτες ώρες το φεγγάρι, ίσως καταλάβαινε τι αισθάνεται εκείνη την στιγμή ο άνθρωπος, ίσως να καταλάβαινε γιατί μπορεί να καθίσει μέχρι το πρωί στην ίδια θέση πολλές φορές με συντροφιά ένα τσιγάρο.

Όλοι μας όταν κοιτάζουμε το φεγγάρι το αφήνουμε έστω και άθελά μας να γνωρίζει τις σκέψεις μας, τις επιθυμίες μας. Αυτά που ευχόμαστε να γίνουν.
Πόση μαγεία διαθέτει η εικόνα του Αυγουστιάτικου φεγγαριού; Για χάρη του δραπετεύουμε από την πεζή πραγματικότητα για λίγο, βυθιζόμαστε σε αυτές τις στιγμές όλο μυστήριο.

Τα χρόνια εκείνα που έμενα στην Κεφαλλονιά, άκουγα από ανθρώπους του νησιού να συνοδεύουν τις ημέρες της Αυγουστιάτικης πανσελήνου με ιστορίες. Κάτι που με χάραξε: Λέγανε πως εκείνες τις ημέρες ξωτικά, νεράιδες και αερικά σκορπούσαν με το μαγικό τους ραβδί τον έρωτα. Όταν άκουσα τα παραπάνω, είχα μια απάντηση. Μάλλον γι’αυτό οι καλοκαιρινοί έρωτες μας σημαδεύουν τόσο βαθιά κι ας έχουν λιγοστή διάρκεια.
Κι ας μην ξεχνάμε την πηγαία έμπνευση που μας χαρίζει απλόχερα η πανσέληνος του Αυγούστου. Πόσοι έχουν επηρεαστεί από την ύπαρξη της για δημιουργία. Στίχοι, ποιήματα, τραγούδια, γράμματα ερωτικά.

Μελαγχολικός που γίνεται ο Αύγουστος αν τον σκεφτούμε με πανσέληνο. Λίγο που τελειώνει το καλοκαίρι, λίγο για αυτά που ζήσαμε, λίγο για εκείνα που ζητήσαμε. Μας αφήνει μια πικρή γεύση το φιλί του Αυγούστου. Και μια νοσταλγία η αγκαλιά του.
Κι αν αναρωτιέστε πως μου ήρθε να γράψω για το φεγγάρι του Αυγούστου, Μάρτιο μήνα. Είναι που άκουγα Αλεξίου, πριν αρχίσω να γράφω.