Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Μίλα. Μίλα τώρα που νιώθεις. Τώρα που προλαβαίνεις. Τώρα που είναι ακόμα η αρχή.
Μίλα για όσα σκέφτεσαι. Για όσα επιθυμείς. Τόλμα να στείλεις ένα μήνυμα, χωρίς να προσπαθήσεις να το δικαιολογήσεις.
Τόλμα να πάρεις ένα τηλέφωνο, χωρίς να έχεις κάτι συγκεκριμένο να πεις.
Ένα απλό “πήρα απλά να δω τι κάνεις”, μόνο απλό δεν είναι. Τόλμα να ζητήσεις ένα ραντεβού.
Να ζητήσεις ένα βράδυ αλλιώτικο από τ’ άλλα. Μίλα μου.
Μίλα μου, όσο ακόμα είμαι εδώ και μπορώ να σε ακούσω. Μίλα μου, γιατί φοβάμαι τις σιωπές.
Πάντα τις φοβόμουν, γιατί ποτέ μου δεν κατάφερα να τις ερμηνεύσω σωστά. Γιατί πάντα άκουγα σ’ αυτές, όσα δεν άντεχα να ακούσω.
Μίλα μου, γιατί η σιωπή είναι απουσία. Εσύ είσαι ακόμα εδώ, όμως, έτσι δεν είναι;
Μίλα μου, λοιπόν. Μίλα μου όσο ακόμα είμαστε κι οι δύο εδώ.
Μίλα μου πριν φοβηθώ και φύγω πάλι. Τόσες λέξεις υπάρχουν. Τόσες λέξεις, που μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά. Που μπορούν να μας ενώσουν. Πες “τώρα”.Πες “πολύ”. Πες “θέλω”. Πες κάτι, οτιδήποτε.
Κάτι να έχω να πιαστώ κι απόψε το βράδυ, που μας βρίσκει στην ίδια πόλη, μα σε διαφορετικά κρεβάτια ξανά.
Πες “έρωτας”… Κι αν δε μπορείς, πες μου μονάχα “καληνύχτα”.
