Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Οι γιορτές προσφέρουν απλόχερα την ευκαιρία να μείνεις λίγο παραπάνω σπίτι και να προσθέσεις άλλη μια ταινία ή σειρά στη συλλογή σου. Συνήθως δε, αν δεν είσαι από τους πολύ δικτυωμένους, μένεις στις επιλογές της τηλεόρασης, οι οποίες αυτή την εορταστική περίοδο του χρόνου είναι ιδιαιτέρως … δακρύβρεχτες!
Πόσες φορές έχεις νιώσει άβολα επειδή δάκρυσες με μια ταινία στο σινεμά; Πόσες ακόμα φορές σκουπίστηκες βιαστικά μην σε δουν οι φίλοι σου όταν μαζευτήκατε για ταινία κι εσύ πάλι συγκινήθηκες; Ή πόσες φορές γέλασες με τον ίδιο σου τον εαυτό επειδή κλαψούρισες μόνος μπροστά στην τηλεόραση;
Είναι τόσο μεγάλη ντροπή τελικά να κλαις εξαιτίας μιας σειράς ή μιας ταινίας – ή ακόμα και λόγω μιας διαφήμισης (μου έχει συμβεί!) – είτε είσαι γυναίκα είτε άντρας;
Καμία ντροπή!! Μην κρύβεσαι και μην κοκκινίζεις! Όταν κάτι σε συγκινεί και το εκφράζεις αυθόρμητα θα πρέπει να νιώθεις περήφανος για σένα. Η δυνατότητα να σε αγγίξει κάτι τόσο βαθειά που εν τέλει να φέρει δάκρυα στα μάτια σου υποδηλώνει μια μεγάλη ικανότητα · την ικανότητά σου να έρχεσαι σε επαφή με τα συναισθήματά σου χωρίς ίχνος φόβου!
Αυτό σημαίνει ότι έχεις αναγνωρίσει την ευαισθησία μέσα σου, την έχεις αγκαλιάσει και την έχεις αποδεχτεί όπως είναι, ατόφια, γι’ αυτό και την εκφράζεις. Τι πιο όμορφο από το να σε συγκινεί μια στιγμή ευτυχίας, να σε λυπεί μια εικόνα δυστυχίας ή αδικίας και να σε θυμώνει μέχρι δακρύων μια σκηνή βίας;
Αποδεικνύεται περίτρανα ότι είσαι άνθρωπος και τιμή σου και καμάρι σου! Αν μπορέσεις να αλληλεπιδράσεις τόσο έντονα με μια μυθοπλασία, φαντάσου πόσο όμορφα και σωστά θα αντιδράσεις αν δεις όντως τη σκηνή αυτή να πραγματοποιείται μπροστά σου.
Όντως θα κλάψεις από χαρά με την ευτυχία ενός φίλου ή θα λυπηθείς βαθειά με την στεναχώρια του κι αντιστοίχως θα θυμώσεις και θα δράσεις κατά μιας βιαιότητας ή μιας αδικίας!
Δες τον σαν προπόνηση για την αληθινή ζωή! Άσε τον εαυτό σου ελεύθερο να ξεσπάσει, μην θέτεις όρια και μην κολλάς σε στερεότυπα περί υπερβολικής ευαισθησίας και «φλωριάς». Η ταμπέλα του φλώρου ταιριάζει σε αυτόν που δεν γνώρισε και δεν εκδήλωσε ποτέ το μέσα του, γιατί έτσι δεν έμαθε ποτέ πόσο άνθρωπος μπορεί να γίνει τελικά!
Η αναισθησία είναι μάστιγα της εποχής όπως και η έλλειψη ανθρωπιάς, φαινόμενα που έχουν οδηγήσει σε βαθειά κοινωνική κρίση.
Φέτος, λοιπόν, ας βάλουμε όλοι μαζί ένα στόχο. Να γίνουμε λίγο περισσότερο άνθρωποι, λίγο περισσότερο τρωτοί, λίγο περισσότερο εύθραυστοι. Φτάνει πια με τον εγωισμό και την υπερηφάνεια. Θες να κλάψεις; Κλάψε! Θες να γελάσεις; Γέλα! Θες να φωνάξεις; Φώναξε! Τίποτα από αυτά δεν σε εξευτελίζει, αντιθέτως η αξιοπρέπειά σου πλήττεται κάθε φορά που μένεις ασυγκίνητος μπροστά σε μια δυστυχία ή αδικία!
Κανείς δεν ξεκίνησε έναν πόλεμο επειδή ένιωσε, αντιθέτως τον άρχισε επειδή ήταν ανίκανος πέραν του εαυτού του να αισθανθεί και να συναισθανθεί τον οποιοδήποτε άλλον. Λιγότερος εγωισμός, λοιπόν, και περισσότερο συναίσθημα, αυτή είναι η ευχή μου για φέτος! Τσαλακωθείτε, δεν είστε από χαρτί για να σκιστείτε!
