Blog

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Όλοι περνούσαν δίπλα σου.
Όλα περνούσαν από δίπλα σου.
Σε τράβαγαν, σου ζητούσαν!
Να δώσεις από το λίγο, το πολύ, από εκείνο το περίσσευμα σου..
Και εσύ μέσα σ’ ένα τρελό χορό, απλά παραδωμενη, να μην χώρα στη λογική, το μέτρο και το φτάνει.
Ν’ ανοίγεις όρτσα τα πανιά, φυσα να λες Βαρδαρη..
Ξεσήκωσε τα όλα μεμιάς..
Και σήκωσε στα ύψη..
Και καψτα με τρελή φωτιά..
Μόνο, στείλε ανέμους καλούς, ουριους για το ταξίδι!
Και να σκορπίζεις μαγική χρυσόσκονη σαν θαύμα και μια ενέργεια δυνατή, ανοθευτη, καθαρια, σαν να γεννιέται ένα παιδί στο πρώτο κύτταρο του.
Να μην κρατάς λογαριασμό πού έδωσες και πόσα.
Να στροβιλιζεις στον χορό σαν να ‘σαι ζαλισμένη, από κόκκινο, γλυκό κρασί.
Και να χορεύεις στο ρυθμό λες και ηχούν βιολιά, βαριά τσιγγανικα και εσύ, ξυπόλητη με το μακρύ σου κόκκινο φουστάνι.
Να μην σε νοιάζει αν καείς, μην το φουστάνι αρπάξει.
Μα ξάφνου σταμάτησε ο ρυθμός..
Απόλυτη ησυχία..
Και εσύ στο κέντρο ακόμα να γυρνάς με πάθος, με μανία.
Ξεπλεκα να’ ναι τα μαλλιά, μεταξωτές κορδέλες και απ’ τα ακροδακτυλα νήματα, σαιτες ταξιδιαρες..
Και έμεινες μονη να γυρνάς, γύρω απ’ την φωτιά σου..
Και έμεινες μόνη να κρατάς, το φως για τα όνειρά σου..
Και ξέρεις πώς το πιο βαρύ, μα και το πιο μεγάλο, είναι αυτό που φυλαξες μόνο για τον εαυτό σου!!
Το να μπορείς να μείνεις μοναχή, μέσα σε όλο το πλήθος, όπως θα είσαι μοναχή, εσύ με τον εαυτό σου!!
Γιατί όταν θα πέσει η μουσική, τα φώτα και η μαγεία ,το κοριτσάκι σου θα πάρεις αγκαλιά και αυτό, εσένα πάλι.
Μαζί θα περπατήσετε πιασμενες χέρι, χέρι.
Και θα’ ναι το ταξίδι σας αυτό, συνάμα κι η Ζωή σου!

Αφιερωμένο.