Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Το πώς απαντάς στην ομιλία δείχνει αυτό που υποκρίνεσαι, γιατί υπάρχουνε και λόγια που δεν είναι αληθινά.
Το πώς απαντάς στην σιωπή δείχνει αυτό που είσαι.
Μίλα μου, πες κάτι.
Στύψε μια λέξη να αφουγκραστεί την σιωπή έτσι όπως στέκεται και παραμένει στην γωνία.
Μίλα, πιάσε ένα φωνήεν απ’το α και διόγκωσε το ως το ω.
Πες ένα σύμφωνο, όπως π περιμένω, προσδοκώ, προσμένω, πάω παρακάτω, πλήγμα.
Μην στέκεσαι άδειος χωρίς να γνέφεις ούτε έναν φθόγγο.
Πες έκανα λάθος, πες δεν μπορώ, πες δεν γίνεται, πώς να γίνει άλλωστε.
Βγάλε μια λέξη για να έχει ένα άλλοθι αυτή κουβέντα.
Πες σιωπή, εκκωφαντική, θα σπάσει η καρδιά μου, νά’χει η ανάγκη να πάει ένα βήμα παρακάτω.
Πες γυναίκα, πες ψέμα, πες το ψέμα σου ρε, νά’χει ένα λόγο η αλήθεια να φοβάται.
Πες ντροπή, να κοκκινίσει ο λόγος απ’την ουτοπία.
Πες μια λέξη νά’ναι μόνο δική μου για να μπορώ να πτωχεύσω την σιωπή με περηφάνια.
Πες μου λείπεις κι ας σε είδα προχθές.
Πες μου λείπει αυτό που είχαμε, αυτό που μάζευα μες στην ψυχή μου για χρόνια.
Πες σ’αγαπώ ρε, τολμάς;
Πώς να τολμήσεις άλλωστε· η τόλμη θέλει κότσια.
Πες κουράστηκα, κουράστηκα να σ’αγαπώ από μακριά.
Πες “τα λέμε”, αύριο, μεθαύριο, του χρόνου, ποτέ.
Μίλα, όπως μιλάω εγώ, που δεν σταμάτησα ποτέ να τραβάω τις λέξεις μου από τον λαιμό.
Μίλα και πες αντίο κι εγώ αύριο θα φύγω.
Μην στέκεσαι άλαλος στην γωνία.
Μίλα, να μάθω τον λόγο!
