Blog

Γράφει η Παρασκευή Χατζή.

Αυτές τις ημέρες, έτυχε να γεμίσει η αρχική μου στο Facebook, εικόνες από διάφορες ορκωμοσίες από γνωστούς και μη. Όλοι φαίνονται χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Σε πολλές περιπτώσεις, ποζάρουν συγκινημένοι.

Και πώς να μην είναι; Για να φτάσουν στο σημείο αυτό, να βγαίνουν τις φωτογραφίες, στην τελευταία πράξη της παράστασης, κόπιασαν πολύ. Γιατί, όσοι τα πέρασαν όλα αυτά, ξέρουν. Ξέρουν πως η φοιτητική ζωή, έχει απαιτήσεις. Δεν έχει μόνο ξενύχτια και ποτά, μα και θυσίες. Το ένιωσαν στο πετσί τους, να μην περνάς ένα μάθημα για λίγο ή να προσμένεις μεγαλύτερο βαθμό, από αυτόν που τελικά αντίκρισες.

Να που όλα αυτά έφτασαν στο τέλος τους και σήμερα, περήφανος πλέον για τον εαυτό σου, ορκίζεσαι με την οικογένεια και τους φίλους σου, να δηλώνουν σύσσωμοι παρόντες. Θα περάσει κι αυτή η τελευταία μέρα της ανεμελιάς και της ευτυχίας και μετά θα μου πεις, τι κάνουμε από εδώ και έπειτα;

Όταν ένα κεφάλαιο στην ζωή μας κλείνει, είναι στο χέρι μας να ανοίξουμε άλλα τόσα. Πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε και να αγωνιζόμαστε γι’αυτό που εμείς θεωρούμε καλύτερο για τον εαυτό μας. Και αυτό ίσως είναι το πιο δύσκολο. Γιατί μόνοι μας πρέπει να χαράξουμε τον δρόμο. Δεν μπορεί κανένας να μας τον δείξει. Ούτε να τον περπατήσει για εμάς.

Και με τις σχέσεις των φοιτητικών μας χρόνων, θα με ρωτήσεις τώρα, τι γίνεται; Μάλλον κι εδώ προσπάθεια θέλει, μπορεί και μεγαλύτερη από αυτή που φαντάζεσαι, γιατί η απόσταση είναι ένα μεγάλο αγκάθι. Αμοιβαία προσπάθεια, σκέψου πως αν κάνεις εσύ ένα βήμα, θα κάνει κι ο άλλος δύο. Μα αν δεν κάνεις τίποτα, τότε κι ο άλλος θα σκεφτεί με ξέχασε. Και κάπως έτσι, οι άνθρωποι χάνονται. Χάνουν την πυξίδα τους. Ξεχνούν.

Γι’αυτό σου λέω, αγωνίσου να μείνουν εκείνα τα χρόνια, ζωντανά στην καρδιά σου, να τα θυμάσαι και να χαμογελάς. Και ναι, οι άνθρωποι χάνονται μονάχα από επιλογή.