Blog

Γράφει η Παρασκευή Χατζή.

Περνάει η ζωή και στο πέρασμά της συναντάμε πολλούς ανθρώπους. Άλλοι έρχονται για να μείνουν, άλλοι δεν μένουν καθόλου κι άλλοι, κάνουν ένα guest και φεύγουν. Ο καθένας κάτι έχει να σου πει, κάτι να σου μάθει, κάτι να σου δείξει. Όλοι όμως έρχονται για μένα, για να επιτελέσουν ένα σκοπό. Τυχαία δεν σου χτυπάει την πόρτα κανείς, εκτός κι αν είναι ο τύπος με τα flyers από το καινούριο κατάστημα που άνοιξε προχθές, αλλά και πάλι αυτός θα πάει σε όλους, οπότε υπάρχει κι εδώ σκοπός.

Και τώρα εσύ κάθισε και κάνε τον απολογισμό σου. Σε πόσους έδωσες την πρέπουσα σημασία που ήθελαν; Πόσους απέρριψες χωρίς δεύτερη σκέψη; Σου άφησαν κάτι όλοι αυτοί;

Γιατί σημασία δεν έχει με πόσους σκορπίστηκες, άδικος κόπος να μετράς τα τραύματα που πιθανόν σου άφησαν, αλλά πόσοι σε έκανα αυτό που είσαι σήμερα.

Σκέφτηκες καμιά φορά πως μια τυχαία λεπτομέρεια μπορεί να άλλαζε την πορεία της ζωή σου; Εγώ ας πούμε προχθές θυμήθηκα πως η καρδιακή μου φίλη, αν έκανε μια άλλη επιλογή από αυτήν που έκανε τελικά, πιθανόν να μην ήμασταν στην ίδια τάξη από την αρχή μέχρι το τέλος, όπως κι έγινε. Μπορεί και να μην γινόμασταν φίλοι ποιος ξέρει. Και άλλα τόσα γεγονότα που διαμορφώνουν τον άνθρωπο αν αποφάσιζαν να πάρουν άλλη τροπή.

Καλά όλα αυτά θα μου πεις, αλλά αν δεν τα συλλογίστηκες, να το κάνεις μια μέρα. Γιατί ξέρω τι συμβαίνει με εμάς τους ανθρώπους. Αναλωνόμαστε σε πράγματα ανούσια, σε εκείνα που δεν άξιζαν και ξεχνάμε να πούμε ένα ευχαριστώ σε εκείνους που το αξίζουν πραγματικά.

Ένα ευχαριστώ σε εκείνους που ήταν ενδεχομένως δίπλα μας, έστω και μια στιγμή και μας βοήθησαν. Φτάνει και η μια στιγμή αν έγινες καλύτερος άνθρωπος. Αν είχες ανάγκη κάποιον δίπλα σου και τον είχες. Δεν έχει σημασία καμιά φορά η συνέχιση της πορείας μα εκείνη η στιγμή. Σε όσες στιγμές κι αν σκορπίστηκες σε εκείνες που άλλαξαν τον ρου του μικρού σου κόσμου, να γυρνάς.