Blog

Εσύ φταις! Φταις για όλα!
Δε χρειάστηκαν πολλά για να γυρίσουμε πίσω στα χαμένα. Κάποιος έψαξε βαθιά μέσα στο μπαούλο και βρήκε… Βρήκε αυτά που είχαμε θάψει χρόνια τώρα. Αυτά που κρύψαμε καλά, να μην τα βρούμε ούτε κι εμείς οι ίδιοι. Ποτέ ξανά, είχαμε πει. Κι απ’ το ποτέ ξανά, βρεθήκαμε μπροστά σ’ ένα τραπέζι με δύο καρέκλες, ένα ποτό και μια μπύρα, πολλά αποτσίγαρα στο τασάκι, κόσμο άγνωστο τριγύρω
Ούτε και μας νοιάζει μη μας δουν!
Κι αν μας δουν, μην καταλάβουν. Δεν είναι οι κινήσεις σου ή κάποιο άγγιγμα που μπορεί να μας προδώσει. Είναι οι ματιές που μαρτυρούν.
Έχω αλλάξει τρεις ζωές από τότε που χαθήκαμε. Εσύ παραμένεις ίδιος, όπως σε ήξερα.

Λες, έχεις αλλάξει. Θα ξεκινήσεις να πραγματεύεσαι σε καινούριους τομείς. Λες…
Κι εγώ δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Διάσπαρτες σκέψεις βασανίζουν το μυαλό μου.
Και τύψεις! Θέλω τόσα να σου πω αλλά και τίποτα. Κι επιλέγω το τίποτα. Νιώθω πως σε πληγώνουν οι λέξεις. Εγώ μεγάλωσα, προχώρησα…
Επιλέγω να σε κοιτώ να μιλάς. Σιωπάς. Με κοιτάς…
Μη με κοιτάς! Με κομματιάζεις. Μη κοιτάς την ψυχή μου σαν κάτι να ψάχνεις να βρεις! Σταμάτα!

Κατεβάζω το βλέμμα μου για να προστατευτώ. Σιωπή. Και ξαφνικά κάτι λες… Δεν μπορεί… Δε γίνεται να το λες μετά από τόσα χρόνια!
«Σ’ αγαπώ»
Νομίζω πως για μια στιγμή σταμάτησε η καρδιά μου. Σηκώνω αργά το βλέμμα μου, γιατί φοβάμαι.
Φοβάμαι να αντικρύσω στο βλέμμα σου είτε την αλήθεια είτε την ψευτιά.
«Μου λείπεις κάθε μέρα όλα αυτά τα χρόνια»

Δεν ήθελε πολύ. Βρέθηκα σπίτι σου. Πλημμυρισμένη από ενοχές. Τι κάνω εγώ εδώ; Γιατί σε ακολούθησα; Πρέπει να φύγω όσο είναι καιρός.
Μα δε μ’ ακούω…
Κάθομαι δίπλα σου και σ ακούω να αναπολείς με τόση αγάπη. Ναι θυμάμαι. Όλα τα θυμάμαι…
Κάθε μας στιγμή, κάθε σου φράση, κάθε βλέμμα…
Εσύ φταις! Εσύ! Που όλα αυτά είναι πλέον μια γλυκιά ανάμνηση. Δε μπόρεσες ποτέ να δεχτείς την αγάπη που σου έδινα. Σε τρόμαζε, έλεγες. Μπερδευόσουν. Κι εγώ τότε δεν άντεξα. Μάζεψα τα κομμάτια μου κι εξαφανίστηκα.
«Θυμάσαι την τελευταία φορά;»

Σκύβεις και με φιλάς. Πώς τολμάς; Τι κάνεις; Χάος… Εσύ δεν υπάρχεις πια. Κι όμως… Σταματάει ο χρόνος. Πρέπει να φύγω. Τώρα! Πριν να είναι αργά. Φεύγω. Πες πως έχω ήδη φύγει. Πες πως δε σε είδα ποτέ.
Με κρατάς, παρακαλάς να μείνω. Σκέτη παράνοια όλο αυτό. Πάντα πίστευα πως εμείς οι δύο ζούσαμε σε κάποια ταινία. Τρέχω στην πόρτα να προλάβω να βγω, πριν πλημμυρίσω συναισθήματα. Ακολουθείς. Φτάνω στην καγκελόπορτα με μια ανάσα κολλημένη στο λαιμό μου. Προλαβαίνω. Βγαίνω και την κλείνω. Στέκομαι εκεί κι εσύ από μέσα, νιώθοντας ασφαλής που κάτι χωρίζει τις σάρκες μας και τις ψυχές μας.
Κι ας είναι πέντε κομμάτια σίδερα.

Αντίο λοιπόν.
«Μίλα μου».
Κι εσύ.
«Σου μιλάω μέσα από τα τραγούδια, μέσα από τη μουσική. Για πάντα».
Για πάντα…