Blog

Γράφει η Παρασκευή Χατζή.

Όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή στην παγίδα κάποιου λάθους. Αλλά που βρίσκετε η διαφορά, έχετε αναρωτηθεί; Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους ξεχωριστούς; Φυσικά, δεν είναι τα λάθη εκείνα που ξεχωρίζουν τους ανθρώπους, αλλά η αντιμετώπιση αυτών.

Όταν κάνεις ένα λάθος για οποιονδήποτε λόγο, το καταλαβαίνεις και προσπαθείς να επανορθώσεις, τότε αυτό είναι προς τιμήν σου. Βέβαια για να πούμε την αλήθεια όσο μεγαλύτερο το λάθος, τόσο μεγαλύτερη η προσπάθεια. Βλέπετε μόνο τα πταίσματα είναι τα πιο εύκολα στη διαχείριση.

Και τώρα ας μιλήσουμε λίγο για εκείνο το μερίδιο ανθρώπων που θέλανε κάποτε να αλλάξουν τον κόσμο μα ξέχασαν να αρχίσουν από τον ίδιο τους τον εαυτό. Κοίταξαν πρώτα τους άλλους γύρω τους. Αυτή η επανάσταση τους φάνηκε βουνό. Έτσι, ξέπεσαν στους ανθρώπους με μερικά ελαττώματα και μάλιστα σε εκείνους που αρνούνται να τα δουν και να τα διορθώσουν. Μόνη κατάληξη σε όλο αυτό, ότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει πάνω του, το βρίσκει στον κοινωνικό του κύκλο και το κατακρίνει. Όπου υστερεί, βρίσκει το εξιλαστήριο θύμα του που θα πληρώσει αρκετές φορές για να εξιλεωθεί, επειδή φοβάται μην πληγωθεί ο ίδιος. Φοβάται να κοιτάξει τα προβλήματά του κατάματα.

Προτιμάει να ανεβάζει τον εαυτό του, διατυμπανίζοντας τα δικά σου λάθη και όποια ελαττώματα διακρίνει. Διαλέγει την υπέρμετρη αλαζονεία από την συμμόρφωση. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε πως αργά ή γρήγορα ένας τέτοιος άνθρωπος, πολύ πιθανόν να μείνει μόνος του με τις κατηγόριες του. Να στερέψει από φίλους.

Έχει γεμίσει ο κόσμος μας μικρόψυχους ανθρώπους. Γιατί μικροψυχία είναι να μην μπορείς να δεις καθαρά. Να μην κάνεις μια προσπάθεια έστω να αναζητήσεις στην ζωή σου σχέσεις και καταστάσεις αυθεντικές. Τέτοιες που θα σε οδηγήσουν σε στιγμές ευτυχίας και όχι σε μια ρευστή πραγματικότητα γεμάτη θλίψη.

Δεν ξέρω αν η κοινωνία μας οδηγεί τους ανθρώπους προς αυτήν την κατεύθυνση ή αν το ίδιο το άτομο είναι υπεύθυνο για όλα αυτά που περνάει, μα ξέρω πως όταν κάποιος θέλει να αλλάξει μπορεί να το κάνει, αρχίζοντας από τον εαυτό του. Και όπως αναφέρει κι ένας στίχος τραγουδιού που αγαπώ: ποτέ σου μην τους πεις τι άσχημοι που μοιάζουν, αυτοί που σε σιχαίνονται και στέκουν και κοιτάζουν.