Blog

Γράφει η Ρούλα Παγιαλάκη

Θα μπορούσε να είναι ένα πρωινό, από εκείνα τα Κυριακάτικα πρωινά του Αυγούστου, που το φως λες και είναι θεϊκά δοσμένο στον κόσμο.
Οι ακτίνες του ήλιου τρυπουν σαν λογχες το έδαφος, την θάλασσα ,τα λουλούδια, το δέρμα.
Και το φως.
Ωωω.. Το φως δεν χωρεί πουθενα στον κόσμο τούτο. Πέφτει πάνω του και διαθλαται ξανά και ξανά μέχρι να βρει κάπου να τρυπώσει. Μάταιο όμως το ταξίδι του, δεν μπορεί να φωλιάσει πουθενά.
Κατέβαινω από το κρεβάτι μου αργά, σχεδόν ιεροτελεστικα και πετάω από πάνω μου ότι δεν είναι δικό μου. Βγάζω τα σκουλαρίκια μου, το ρολόι μου, το μενταγιόν με το σταυρουδακι.
Το μονόγραμμα με το αρχικό γράμμα του ονόματος μου, που μου είχες χάρισει για τον λαιμό.
Την βέρα, το μονοπετρο, και το δακτυλίδι του γάμου. Το λαστιχάκι για τα μαλλιά που πάντα έχω περασμένο στον καρπό μου, το βραχιόλι της φίλη μου με το ματάκι και το βραχιόλι εκείνο ,το ακριβό, με τους κόμπους.
Απο το αριστερό μου χερι βγάζω το δακτυλίδι με την μεγάλη φιλντισενια πέτρα και το αφήνω επιτακτικά πάνω στο μαρμάρινο τραπέζι.
Θέλω να είμαι εκεί, γυμνή, απαλαγμενη από όλους και όλα. Θέλω να είμαι εκεί ελεύθερη, για μένα και για σένα.
Θέλω να είμαι εκεί, για το φως μου, μακρυά από κάθε σκοτάδι ή ακόμα και υποψία αυτού.
Άφηνω λυτα, ξεπλεκα τα μαλλιά μου, σγουρά, φυσικά να καλύπτουν το στήθος μου.
Μοναχα οι πυροξανθες ανταύγειες τους παίζουν κρυφτο με τις ακτίνες του ήλιου. Ιχνος μακιγιάζ στο πρόσωπό μου. Μονο τα δύο μεγάλα καθαρά μου μάτια να σε κοιτάζουν και να σου φωνάζουν όσα το στόμα δεν μπορεί να πει. Να σε έλκουν σαν μαγνήτης. Μονο αυτά στο πρόσωπό μου.
Με πνίγει τούτη η σιωπή που σαν κραυγή σπαράζει μέσα μου ,ώρες ,μέρες ,μήνες ,χρόνια τώρα.
Με κοιτάζεις παντού, αλλά και πουθενά συγκεκριμένα. Με κοιτάζεις σαν να είμαι εύθραυστη, αλλά και πολύ δυνατή συνάμα.
Ναι, εγώ είμαι. Μπορεί να με αναγνωρίζεις καλύτερα τώρα.
Μπορεί να βλέπεις πιο καθαρά το κορίτσι εκείνο, που γνώρισες πριν χρόνια. Το κορίτσι εκείνο, το ασυμβίβαστα τρελλο, όπως παντα έλεγες.
Μου πιάνεις το χέρι. Αυτό έκανες πάντα. Και ας το τράβαγα εγώ πεισματικά, πολλές φορές. Και ας αρνιομουν να στο δώσω.
Δεν ξέρω πώς είναι να είσαι πάντα εκεί. Δεν ξέρω πως είναι να είσαι πάντα εδώ.
Δεν ξέρω, αν τελικά με αγαπάς τόσο πολύ, αν είσαι ένα με μένα, αν είσαι τόσο έξω από μένα ή και απλά περαστικός.
Ξέρω ότι είσαι πάντα εδώ για μένα! Ότι κάνεις τα πάντα για μένα, ότι ζεις τα πάντα μέσα από μένα.
Ίσως αν πετάξουμε όλα τα περιττά, όλα τα στολίδια, ό,τι μας βαραίνει να έρθουμε εμείς οι άνθρωποι πιο κοντά.
Ίσως αν ξεγυμνωσουμε τελείως την ψυχή και στο σώμα μας να δούμε και τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας όπως πράγματικα είναι.
Στην βάση τους, στην ουσία τους, στην ψυχή τους! !
Αέρας άρχισε να φυσα, ο ήλιος σχεδόν κρύφτηκε.
Στο βάθος κάτι μαύρα σύννεφα φαίνεται να πλησιάζουν.
Πώς αλλάζει έτσι ο καιρός!
Ντύσου ψυχή μου άρχισες να κρυωνεις!!!

Αφιερωμένο. …