Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Όσο υπάρχει χαμόγελο, δε χάνεται τίποτα στον κόσμο. Δεν φοβάμαι τα κύματα της μέρας και τις φουρτούνες της νύχτας. Όλα είναι δοκιμασίες, για να φουσκώσουμε τα πνευμόνια μας με δύναμη, θάρρος, αγάπη κι ελπίδα. Δεν είναι καλό να φωνάζεις σε κάθε πέτρα που συναντάς στον δρόμο σου, γιατί και ο δρόμος χωρίς πέτρες δεν θα ήταν δρόμος. Φαντάσου τη γιαγιά πριν είκοσι χρόνια που περπατούσε ξιπόλητη πάνω σε χαλίκια, αγκάθες και βάτους. Ήξερε να ημερεύει τη φύση, να την αγαπά. Τα πόδια της ήταν πετσωμένα και δεν φοβόταν το κρύο, τη ζέστη, το χιόνι. Η καρδιά της ήταν σκληρή για τον ξένο, για τους δικούς της ήταν αληθινός χρυσός.
Όταν κάτι έρχεται στην πόρτα σου είναι πάντα για καλό. Είναι λογικό να πονέσεις στον πόνο, να κλάψεις στο κλάμα και να χαρείς στη χαρά. Σκέψου όμως και λίγο παραπέρα, όταν περάσει ο πόνος θα εκτιμήσεις περισσότερο τη γαλήνη. Όταν φύγει το κλάμα, θα παρατηρήσεις τα μάτια σου να λάμπουν σαν καθρέφτης στο πολυπόθητο φως. Όταν φύγει το χαμόγελο, θα έρθει το κλάμα, για να σου θυμίσει πως τίποτα δεν είναι στατικό, όλα αλλάζουν.
Όλοι οι άνθρωποι αλλάζουν. Όποιος λέει πως είναι ανέπαφος απ’ το φύσημα του ανέμου λέει ψέματα για να κρύψει τα πάθη. Πώς μπορείς να είσαι ίδιος όταν πάλεψες μόνος σε μια καταιγίδα; Πώς μπορείς να προτιμάς την αλήθεια αν δεν έχεις ζήσει το ψέμα; Όπως ακούστηκε κάποτε από το στόμα του ποιητή: «του κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου και του τροχού που ώρες ψηλά κι ώρες στα βάθη πηαίνου …», αν είσαι μέρος ενός κύκλου πώς μπορεί να μη γυρίσεις όταν αλλάζει η τροχιά; Για σκέψου… Πόσες φορές δίστασες να πάρεις μια απόφαση, αλλά το παρελθόν σου επέστρεψε πίσω για να σου θυμίσει τι έκανες, τι πρέπει να δεις στο τώρα μπροστά σου.
Ο φόβος είναι το πάθος μας. Όλα τα πάθη είναι αδυναμίες που μπαλώνονται κάθε μέρα στη ραπτομηχανή της ζωής. Ποτέ δεν είσαι ίδιος, συνεχώς αλλάζεις όπως αλλάζει η μέρα και γίνεται νύχτα, το χαμόγελο γίνεται δάκρυ, η αλήθεια γίνεται ψέμα. Καμία μέρα δεν είναι η ίδια με την επόμενη και καμία νύχτα δε μοιάζει με όλες τις άλλες…
